Nice person, wrong planet!

Brain cells: Wanted dead or alive

2012-01-13T10:07:00.000+02:00

Μετά από ένα εξαιρετικό α΄ τρίμηνο εγκυμοσύνης σχεδόν χωρίς καθόλου συμπτώματα, πλέον έχω αρχίσει να φουσκώνω για τα καλά. Αισίως μπαίνω στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης, και όσες έχετε ιδίαν πείρα ξέρετε πώς μπαίνω: πρώτα η κοιλιά και μετά από μερικά δευτερόλεπτα η υπόλοιπη Claire. Ξεκίνησαν οι καούρες, οι αϋπνίες και η δύσπνοια, αλλά το χειρότερο σύμπτωμα είναι το λεγόμενο pregnancy brain. Στο παρελθόν όλα αυτά που μου έλεγαν περί κατρακύλας του εγκεφάλου από την εγκυμοσύνη και ύστερα τα θεωρούσα από υπερβολικά έως αστεία. Πώς είναι δυνατόν σε μια φάση που ο οργανισμός δουλεύει για δύο ο εγκέφαλος να απέχει από τα καθήκοντά του; Και όμως ισχύει.

Μέσα στις διακοπές των Χριστουγέννων βρέθηκα σε κάποιο σταθμό του μετρό έχοντας ξεχάσει να ακυρώσω το εισιτήριό μου. Όταν μου το επεσήμανε ο άντρας μου, επιχείρησα να ανέβω ψηλότερα χρησιμοποιώντας κυλιόμενες σκάλες που κατεβαίνουν. Το αποτέλεσμα το φαντάζεστε.

Προ ημερών παρήγγειλα κάποια καλλυντικά μεταξύ των οποίων και μια μάσκαρα. Το γεγονός ότι αυτή που παρήγγειλα ήταν αδιάβροχη δεν το διαπίστωσα διαβάζοντας την καταχώρηση σχετικά με το προϊόν, ούτε στο μήνυμα επιβεβαίωσης που μου έστειλαν, ούτε και πάνω στη συσκευασία που το έγραφε ΤΕΣΣΕΡΙΣ φορές με τεράστια κεφαλαία γράμματα. Το κατάλαβα χθες το βράδυ που προσπάθησα να τη βγάλω με νερό.

Όταν βλέπω τη διαφήμιση για το σύλλογο προστασίας ασθενών με Alzheimer νιώθω πλέον μια ταύτιση. Εγώ, που θύμιζα στον άντρα μου πώς λεγόταν εκείνος ο ψηλός που κάνανε μαζί φαντάροι προ δεκαετίας, που θυμόμουν όλα τα ονόματα συμμαθητών από το νηπιαγωγείο ως το Λύκειο, αδυνατώ να φέρω στη μνήμη μου ακόμα και ονόματα συμφοιτητών που πίναμε καφέ πριν από τρία χρόνια, όταν έκανα μεταπτυχιακό! Και ρωτώ: τι σόι μανούλα θα γίνω με μνήμη χρυσόψαρου; Πώς θα θυμάμαι τι ώρα έφαγε / κοιμήθηκε / πήρε το σιρόπι του το βλαστάρι μου; Οι παλιές στο άθλημα έχετε καμιά συμβουλή επί τούτου;

Και για να λυθεί το μυστήριο...

2012-01-12T10:17:00.002+02:00

Καλημέρα και καλή χρονιά! Η δική μας, όπως καταλάβατε, ξεκίνησε με τη μεγάλη αποκάλυψη και φυσικά είμαστε κι οι δυο κατενθουσιασμένοι!

2011-12-31T22:48:00.002+02:00

Μπορεί να είχε και προβλήματα και στεναχώριες αλλά για μένα η χρονιά που φεύγει ήταν υπέροχη!
2011, σ' ευχαριστώ γι' αυτά που μου έφερες! Και υπόσχομαι όσα βάσανα και να φέρει το 2012 να τα αντιμετωπίσω με αισιοδοξία και χαμόγελο! Γιατί η ζωή αξίζει να τη ζεις για τις μικρούλες, ευτυχισμένες στιγμές...
Προς όλους τους φίλους: εύχομαι ο καινούργιος χρόνος να σας φέρει πρώτα υγεία, αγάπη και δουλειά κι ύστερα χαμόγελα για να μπορείτε να αναμετρηθείτε με τις δυσκολίες που (πάντα) προκύπτουν!
Με πολλή αγάπη από τη Θεσσαλονίκη,
Claire

Χρόνια πολλά!

2011-12-25T18:48:00.001+02:00

Καλά Χριστούγεννα σε όλους! Ο Θεός να δώσει υγεία, ειρήνη και χαρά σε όλο τον κόσμο!

Fetus, fetus in my womb ...

2011-12-18T10:04:00.001+02:00

Το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί είναι αν θα κάνω αγόρι ή κορίτσι. Όχι, δεν το είπα καλά. Το τελευταίο πράγμα που με απασχολεί είναι αν ο γιατρός θα πει "θα κάνετε αγόρι" ή "θα κάνετε κορίτσι". Εκείνο όμως που με καίει και με τσουρουφλίζει είναι να πει επιτέλους κάτι από τα δύο! Στον πρώτο μεγάλο υπέρηχο έκανε μια πρόβλεψη αλλά το τοπίο ήταν ακόμα θολό και οι πιθανότητες 60-40. Είχα τόση αγωνία για τον επόμενο υπέρηχο που νόμιζα ότι η καρδιά μου θα σπάσει. Και πηγαίνουμε ξανά στο γιατρό και βλέπουμε το μωρό να έχει διπλωθεί στα τρία (!), να έχει σταυρώσει και τα πόδια και να μη μας αφήνει ούτε μια μικρή χαραμάδα να κρυφοκοιτάξουμε. Ο Σ. λέει ότι αν είναι κορίτσι αυτό είναι πολύ καλό. Εγώ, όμως, ως φύσει περίεργος άνθρωπος δεν μπορώ να αντέξω τόση αγωνία!

Μερικοί με ρώτησαν γιατί κάνω έτσι. Η μαμά μου δηλώνει ότι εφόσον εκείνη την εποχή οι γυναίκες περίμεναν εννέα μήνες για να μάθουν αν το παιδάκι τους θα κατουράει όρθιο ή καθιστό, μπορώ να το αντέξω κι εγώ. Κι όμως, δεν μπορώ. Θέλω να μάθω αν θα του πάρω σαλιάρες με μπαλαρίνες ή με αυτοκινητάκια. Αν το φορμάκι του θα γράφει "dad's favorite girl" ή "mama's boy". Αν θα παίζουμε με κουζινικά ή με νεροπίστολα. Οι εννέα μήνες της εγκυμοσύνης μπορεί να είναι αρκετοί για να φτιαχτεί ένα μωρό, για τη μαμά και τον μπαμπά όμως είναι πολύς καιρός. Και για να περάσει πιο γρήγορα αυτός ο καιρός αρχίζουν να ονειρεύονται. Και από τα όνειρα αυτά λείπει μια μικρή αλλά σημαντική λεπτομέρεια: το πρόσωπο του πρωταγωνιστή...

Μαμά;

2011-11-22T09:58:00.003+02:00

Τελικά είναι πολύ παράξενο. Ίσως φταίει που είμαι από τις πολύ τυχερές και έχω μια πολύ καλή εγκυμοσύνη: μιλάμε για συμπτώματα μηδέν. Η σούπερ όσφρηση μού κράτησε 3-4 εβδομάδες, κατά τις οποίες κάθε φορά που άναβα το φούρνο μπορούσα να μυρίσω τι είχα μαγειρέψει το τελευταίο δεκαπενθήμερο. Δεν είχα ούτε ζαλάδες ούτε αναγούλες, ούτε πονάκια ούτε συσπάσεις. Το μόνο σπαστικό είναι ότι μετά από ένα εικοσάλεπτο ορθοστασίας παίρνει φωτιά το δεξί μου πόδι -μόνο το δεξί, δεν είναι περίεργο; Το μόνο πράγμα που μου θυμίζει ότι περιμένω μωρό είναι η κοιλίτσα που άρχισε σιγά σιγά να στρογγυλεύει επικίνδυνα, και το γεγονός ότι μπορώ να ανταγωνιστώ πλέον τις "πλαστικές" ξανθιές με τα σιλικονάτα "μπαλκόνια"! Είναι κακό που ξεχνάω ότι είμαι έγκυος; Είμαι μια κακή μέλλουσα μητέρα που ξεχνάω το σημαντικότερο πράγμα που μου συμβαίνει; Θα προλάβω να το χωνέψω ότι θα γίνουμε τρεις, ή θα με πιάσουν οι πόνοι ξαφνικά και στο μαιευτήριο θα μου δώσουν ένα πακέτο που θα είναι το παιδί μου; Πότε ακριβώς αρχίζουμε να αισθανόμαστε μητέρες;

Φυσικά είμαι απίστευτα ευτυχισμένη για το γεγονός, έρχονται στιγμές που χαϊδεύω την κοιλιά μου και σκέφτομαι πώς να αισθάνεται το μικροσκοπικό ανθρωπάκι μας εκεί μέσα. Αναρρωτιέμαι πώς θα είναι, αν θα πάρει τα χούγια του μπαμπά του ή τα δικά μου, τι είδους προσωπικότητα θα έχει τέλος πάντων, ξέρετε, πριν αρχίσει να το επηρεάζει η ανατροφή και τα λοιπά. Αλλά τις υπόλοιπες ώρες απλά το ξεχνάω και συνεχίζω τη ζωή μου όπως ήταν. Ίσως αυτό να είναι και ένας αμυντικός μηχανισμός, να προλάβω να ζήσω λίγο ακόμα έχοντας μόνο την ευθύνη του εαυτού μου, πριν έρθει το μπομπιράκι μας και ανατρέψει τα πάντα.

Mindy Gledhill - Anchor

2011-11-18T21:08:00.000+02:00

Coming this spring...

2011-11-17T20:38:00.002+02:00

Μέσα στο γενικότερο κλίμα απαισιοδοξίας που επικρατεί στη χώρα αναζητούσα επίμονα μια ακτίνα ελπίδας, ένα λόγο να ονειρευομαι καλύτερες μερες. Κι εκεί που νόμιζα ότι τα ξέρω όλα, τελικά ανακάλυψα ότι δεν ήξερα τι μου γινεται. Συγκεκριμένα τι γίνεται μέσα μου! Γιατί παρόλο που ήμουν σίγουρη ότι για τα διαρκή νεύρα που είχα έφταιγε ο άντρας μου -και μαντεψτε ποιος την πλήρωνε για αυτά τα νεύρα!- τελικά αποδείχτηκε ότι υπαιτιος ήταν κάποιο άλλο μέλος της οικογένειας, κάποιος που δεν έχω γνωρίσει ακόμα! Ε, ναι λοιπόν, περιμένουμε ένα μικρό ανθρωπακι να γεμίσει τη ζωή μας και το σπίτι μας! Κύριε πελαργε σας δίνουμε διορία μέχρι το Μάιο, ούτε ώρα παραπάνω!

H θεωρία της σχετικότητας

2011-11-08T14:48:00.001+02:00

Από τις τέσσερις (;) διαστάσεις πιθανότατα η πιο σχετική είναι αυτή του χρόνου. Όταν πρέπει να πάμε στη δουλειά, ο χρόνος κυλάει πιο γρήγορα με αποτέλεσμα μονίμως να αργούμε. Από την άλλη, όταν μας λένε ότι σε δύο λεπτά / ώρες / τέρμινα θα γίνει κάτι που περιμένουμε με αγωνία, ο χρόνος λες και οκταπλασιάζεται και δεν περνά με τίποτα... Τι θα γίνει,άτιμο ρολόι; Θα σκάσω από την αναμονή! Θες να σκάσω;;;

Μία λίστα και μια τούρτα

2011-10-15T10:09:00.000+03:00

Δε συνηθίζω να κάνω τέτοιου είδους λίστες. Με αφορμή όμως το ποστ της Ανεράιδας, κι επειδή κανένας δε με καλεί προσωπικά να παίξουμε (σνιφ - σνιφ!!), αποφάσισα να φτιάξω μια λίστα με 7 πράγματα για μένα.

1. Όταν με ρωτάνε τι επαγγέλομαι, δυσκολεύομαι να απαντήσω. Φιλόλογος, εκπαιδευτικός, μεταφράστρια, επιμελήτρια κειμένων, ουφ, διαλέγετε και παίρνετε.

2. Η ηλικία ήταν πάντα το αδύνατό μου σημείο. Αντίθετα από τις περισσότερες γυναίκες πάντα ήθελα να δείχνω μεγαλύτερη από όσο είμαι(!).

3. Μέχρι πρότινος λάτρευα να δίνω συμβουλές. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι εξαιτίας αυτού με παίρνουν τηλέφωνο οποιαδήποτε ώρα της ημέρας ή της νύχτας για να με ρωτήσουν τα πάντα, από το πώς να μαγειρέψουν μελιτζάνες μέχρι πού μπορούν να βρουν δωρεάν γραφικά.

4. Λατρεύω τις λίστες, ιδίως αυτές με τα ψώνια. Γι᾽αυτό κάθε φορά που πρόκειται να πάω για ψώνια φτιάχνω και από μία. Και απαρεγκλίτως την ξεχνάω στο σπίτι.

5. Πρόσφατα έκοψα το τσιγάρο.

6. Πίνω τον καφέ μου χωρίς ζάχαρη αλλά με ένα τόνο γάλα.

7. Λατρεύω τα γλυκά. Δυστυχώς ο άντρας μου δεν συμμερίζεται το πάθος μου με αποτέλεσμα ό,τι φτιάχνω να το τρώω μόνη μου και να παχαίνω...

Προσκαλώ κι εγώ με τη σειρά μου όποιον θέλει να παίξει αυτό το παιχνιδάκι, έτσι για πλάκα!

Να ευχηθώ από 'δω χρόνια πολλά στην Ανεράιδα, τη συνάδελφο Ζυγούλα. Η δική μου τούρτα - ναι, ναι, αισίως έκλεισα τα 31 - ήταν σαφώς λιγότερο εντυπωσιακή, είμαι όμως πολύ περήφανή γιατί, αν και ήταν η τρίτη τούρτα που φτιάχνω με τα χεράκια μου, ήταν η πρώτη τόσο νόστιμη και εμφανίσιμη.

Επειδή τον άντρα μου, ίσως για πρώτη φορά, τον συνεπήρε η θέα της τούρτας, δε σκέφτηκε να βγάλει μια φωτογραφία το κατόρθωμά μου, οπότε η συγκεκριμένη είναι δανεική.

Τούρτα σοκολάτας με γέμιση βανίλια

Υλικά:
Για το παντεσπάνι
3 κουταλιές αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
4 κουταλιές κακάο
2 κουταλάκια μπέικιν πάουντερ
5 αυγά χωρισμένα
5 κουταλιές ζάχαρη
Λίγο γάλα και κονιάκ

Για την κρέμα:
2 φακελάκια άνθος αραβοσίτου βανίλια (όχι στιγμής!)
ένα μικρό κουτάκι κρέμα γάλακτος
γάλα
ζάχαρη

Για την επικάλυψη σοκολάτας:
125 γρ. σοκολάτα κουβερτούρα
2 κουταλιές άχνη ζάχαρη
2 κουταλιές γάλα
1 κουταλιά κονιάκ
50 γρ. βούτυρο

Κοσκινίζουμε το αλεύρι, το κακάο και το μπέικιν πάουντερ. Χτυπάμε τα ασπράδια των αυγών σε μαρέγκα και σιγά σιγά ρίχνουμε τη ζάχαρη και τους κρόκους. Ρίχνουμε το μείγμα των στερεών και ανακατεύουμε απαλά για να μην ξεφουσκώσουν τα αυγά. Αδειάζουμε το μείγμα σε βουτυρωμένο και αλευρωμένο ταψί διαμέτρου 28 εκατοστών και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς για 25 με 30 λεπτά. Ξεφορμάρουμε και αφήνουμε το παντεσπάνι να κρυώσει. Με ένα μεγάλο μαχαίρι το κόβουμε οριζόντια στα δύο. Ετοιμάζουμε το άνθος αραβοσίτου σύμφωνα με τις οδηγίες, προσθέτοντας όση ζάχαρη θέλουμε εμείς. Ήθελα η τούρτα μου να μη γίνει πολύ γλυκιά και λιγωτική, γι' αυτό προσάρμοσα τη δοσολογία αναλόγως. Αφήνουμε την κρέμα να κρυώσει, προσέχοντας να μη σχηματιστεί κρούστα. Αφού κρυώσει καλά, χτυπάμε την κρέμα γάλακτος σε σαντιγύ, προσθέτοντας λίγη άχνη ζάχαρη, και ανακατεύουμε με την κρέμα βανίλιας. Τοποθετούμε στην πιατέλα μας το ένα παντεσπάνι και ραντίζουμε καλά με γάλα στο οποίο έχουμε προσθέσει ένα κουταλάκι κονιάκ. Αν προτιμάτε μπορείτε να χρησιμοποιήσετε και σιρόπι. Απλώνουμε τη μισή κρέμα και αφήνουμε για λίγο στο ψυγείο. Στη συνέχεια τοποθετούμε από πάνω το άλλο παντεσπάνι, ραντίζουμε ξανά με γάλα και απλώνουμε την υπόλοιπη κρέμα. Αφήνουμε για λίγο την τούρτα μας στο ψυγείο και ετοιμάζουμε την επικάλυψη σοκολάτας. Λιώνουμε σε μπεν μαρί ή σε πολύ χαμηλή φωτιά τη σοκολάτα και προσθέτουμε τα υπόλοιπα υλικά με τη σειρά. Ανακατεύουμε καλά και αφήνουμε λίγο να κρυώσει. Τέλος, απλώνουμε το γλάσο στην τούρτα μας. Μπορούμε να διακοσμήσουμε με ξύσματα σοκολάτας, σαντιγύ ή να κάνουμε σχέδια με λιωμένη λευκή σοκολάτα.

America, America: Τα παράξενα

2011-09-22T09:09:00.000+03:00

Πριν επιστρέψουμε ακόμη στα πάτρια εδάφη σκεφτόμουν πως θα ήθελα να γράψω μια ανάρτηση με όλα τα παράξενα που είδαμε, παράξενα για μας φυσικά, γιατί για τους Αμερικάνους είναι απλώς η καθημερινότητά τους. Έχω ήδη αναφερθεί στα κλιματιστικά και στη χρήση τους. Ήταν απίστευτο. ΟΛΟΙ οι χώροι κλιματίζονταν, τα κλιματιστικά ήταν σε λειτουργία ακόμη και τις μέρες που είχε απίστευτη δροσιά -και τις μέρες του τυφώνα- και δούλευαν σε πολικές θερμοκρασίες. Για να καταλάβετε τι εννοώ, φανταστείτε ότι βρίσκεστε στο δρόμο και κάνει ζέστη. Έχετε λιώσει στον ιδρώτα και ονειρεύεστε ένα παγωμένο λάττε. Μπαίνετε στα Starbucks και από το κρύο το μόνο που τολμάτε να ξεστομίσετε είναι ότι θέλετε έναν καυτό καφέ φίλτρου!!

Φυσικά όλη αυτή η διαφορά θερμοκρασίας ανοιχτών - εσωτερικών χώρων είχε ως αποτέλεσμα τις τελευταίες μέρες να με πιάσει ένα τρομερό σινάχι. Κανένα πρόβλημα. Πεταχτήκαμε κατά τις 11.30 το βράδυ στο σούπερ μάρκετ και πήραμε Comtrex. Πόσα παράξενα εντοπίσατε στην προηγούμενη πρόταση; Και, ας το παραδεχτώ, ότι υπάρχουν μαγαζιά ανοιχτά όλο το 24άωρο το ξέρουν όλοι από τις ταινίες. Πόσοι όμως από σας έχετε μπει σε ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ που για κάποιο φαινομενικά ανεξήγητο λόγο γράφει απ' έξω "Pharmacy" και τα ράφια με τα φάρμακα είναι πολύ περισσότερα από τα ράφια με τα τρόφιμα; Μιλάμε για διαδρόμους με ραφιέρες σούπερ μάρκετ και πάνω φάρμακα, τα οποία φυσικά ψωνίζεις με το καλαθάκι σου! Και σ' αυτή τη χώρα, που αγοράζεις φάρμακα στο σούπερ μάρκετ, για να αγοράσεις φακούς επαφής χρειάζεται συνταγή γιατρού!!!

Η Madison Avenue την ημέρα του τυφώνα.

Αν έχετε ταξιδέψει στην Ευρώπη, ή σε κάποια πολιτισμένη χώρα τελοσπάντων, θα έχετε προσέξει ασφαλώς πόσο διαφορετική είναι η συμπεριφορά των οδηγών προς τους πεζούς. Αν βρίσκεσαι στη Βόρεια Ευρώπη και πας να περάσεις από μια διάβαση, είσαι ιερός σαν τις αγελάδες στην Ινδία. Και μόνο στην υποψία ότι θέλεις να περάσεις απέναντι, σταματάνε όλοι και περιμένουν ώσπου να διασχίσεις το δρόμο. Το ίδιο ισχύει και στην Αμερική. Εμείς όμως, μαθημένοι στα ελληνικά δεδομένα, που όταν κάποιος σου κάνει τη χάρη να σε αφήσει να περάσεις πρέπει να γίνεις ατμός και να διασχίσεις το δρόμο αστραπιαία, πριν προλάβει να ξαναβρεί το συμπλέκτη και σε πετύχει κάπου στα μισά, όταν βρισκόμαστε σε τέτοιου είδους συνθήκες τρέχουμε σαν παλαβοί. Αντίστοιχα, όταν είμαστε μέσα σε όχημα που έχει σταματήσει για να περάσουν οι πεζοί, οι οποίοι ομολογουμένως περπατούν με ταχύτητα μικρότερη εκείνης των αγελάδων που λέγαμε, χρησιμοποιούμε απαραιτήτως όσες ακατάλληλες εκφράσεις περιλαμβάνονται στο λεξιλόγιό μας. Βέβαια, επειδή είμαστε Έλληνες και διασκεδάζουμε με μικροπράγματα, μπορούμε να στεκόμαστε με τις ώρες κοντά στη διάβαση και να καθυστερούμε τους διερχόμενους οδηγούς προσποιούμενοι ότι θέλουμε να περάσουμε. Να δείτε πως θα αλλάξει κι εκεί η συμπεριφορά των οδηγών μετά από λίγο...

Πιστωτική κάρτα δέχονται παντού. Εξαιτίας ενός μπλεξίματος με τα μετρητά και τις κάρτες ανάληψης, για κάποιες μέρες είχαμε μόνο την πιστωτική. Έχω αγοράσει ακόμη και νερό από το ψιλικατζίδικο με κάρτα. Το μόνο που ήθελα να πάρουμε και δεν δέχονταν πιστωτική ήταν οι πάγκοι με τα hot dog. Τελικά δε φάγαμε. Τι να το κάνεις όμως; Αν κρίνω από το λογότυπο στην ομπρελίτσα τους, δεν είναι κάτι που δεν μπορώ να δοκιμάσω στην Ελλάδα!!

Όπως ίσως θα έχετε ακούσει, η Αμερική είναι η χώρα της υπερβολής. Εκτός από τα τεράστια κτίρια, που, όπως και να το κάνουμε, είναι αριστουργήματα της αρχιτεκτονικής, η υπερβολή αυτή επεκτείνεται και σε πολλούς άλλους τομείς. Καταρχάς, στο φαγητό. Οι μερίδες είναι τεράστιες. Το μεσαίο μέγεθος αναψυκτικού στα McDonald's -και λίγο πολύ σε όλα τα fast food- είναι 621 ml! Αυτό της φωτογραφίας είναι το μικρό (!!!) και σας διαβεβαιώ ότι δεν υπάρχει περίπτωση να καταφέρετε να το πιείτε και να μην πρηστεί το στομάχι σας.

Σύγκριση με πακέτο τσιγάρων- ένα από τα τελευταία μας προτού το κόψουμε οριστικά.

Φυσικά η υπερβολή στο φαγητό και στο ποτό έχει άμεσο αντίκτυπο και στα νούμερα των ρούχων. Εγώ εδώ φοράω small στις μπλούζες και οπωσδήποτε medium ή μεγαλύτερο στα παντελόνια (Μεσογειακή γυναίκα, είπαμε!). Εκεί οπωσδήποτε x-small σε μπλουζάκια και σε παντελόνι νούμερο 6 χαλαρά!!! Από την άλλη, τα νούμερα των παπουτσιών παραπέμπουν πολύ έντονα στα δικά μας παιδικά. Εγώ φοράω το 6!!

Έτσι είναι οι διακόπτες για το φως.

Και τώρα με το συμπάθειο, αλλά θα αναφερθώ στο πιο ιδιαίτερο δωμάτιο του σπιτιού και στο πιο -με το συμπάθειο- είδος υγιεινής. Οι τουαλέτες στην Αμερική εξωτερικά μοιάζουν λίγο με εκείνες στην Αγγλία. Μ' άλλα λόγια για να τραβήξεις το καζανάκι γυρίζεις το λεβιέ. Αυτή είναι και η μοναδική τους ομοιότητα -πέρα από το σχήμα που νομίζω ότι δεν χωράει ιδιαίτερη πρωτοτυπία. Όταν όμως είσαι στην Αμερική και γυρίζεις τον συγκεκριμένο λεβιέ, ξαφνικά η λεκάνη ΓΕΜΙΖΕΙ νερό, τόσο πολύ που νομίζεις ότι θα ξεχειλίσει και αρχίζεις να προσεύχεσαι και να ψάχνεις τη σφουγγαρίστρα. Αφού φουλάρει σχεδόν ως επάνω, μετά ως διαμαγείας τραβάει το νερό κάτω και δοξάζεις τον Πανάγαθο που αποτράπηκε η πλημμύρα.

Φανταστείτε το νερό να ανεβαίνει επικίνδυνα...

Και η εντελώς άχρηστη πληροφορία της ημέρας (όχι ότι οι άλλες είναι χρήσιμες, αλλά λέμε τώρα!): ο μέσος Αμερικάνος δεν έχει ιδέα τι σημαίνει κινητή κεφαλή στο ντους (το γνωστό "τηλέφωνο")!!

This was a story of a Hurricane, part three: I ❤ Plan B!

2011-09-09T12:53:00.002+03:00

Just a while ago I was wondering about our honeymoon destination. My thought was: where should we go if it's our last trip abroad for a very long time? We were both thinking of this when we were stuck in Miami, thinking of the tropical island we'd been dreaming about and the room we had booked that had a jacuzzi on the balcony. However, when you have a hurricane after you, you actually don't have a choice. Irene had won. For the time being.

So we rescheduled to JFK. New York, New York, here we come! Not in a glamorous way, since our luggage was still somewhere in the Miami airport and the Miami airport people just couldn't locate it. So we reached NYC like the immigrants of the old days, you know, like Leonardo di Caprio in the Titanic: with just the clothes we wore. Three days and a promise to a Greek Saint (Agios Fanourios) later, our suitcase was found and sent to our hotel room.

On the morning we arrived at NYC an earthquake happened. It was about that time that our families in Greece started thinking we bring bad luck to every place we are going. If they knew at that point that Hurricane Irene would come all the way to New York in just a few days, they would do something to cancel our returning tickets and leave us and our bad luck in the US.

The view from our hotel room (Central Park).

Contrary to what people might think, our time at New York was AMAZING. I'm not going to kiss and tell about every single thing we did. What happens in NYC, stays in NYC. I'm just about to give you a few highlights.

Blueberry and banana pancakes. Hubby's new favorite breakfast.

Times Square

One of the many many squirrels of Central Park.

Root beer float. My favorite drink from now on.

Who says it's just for kids?

A book left from its owner at Central Park, waiting for someone to read it.

Claire in Wonderland

NHL Store. A duck anyone?

Pictures from the top of the Empire State Building.

Having Japanese food, laughing at S. that was totally unsuccessful with chopsticks.

This was a story of a Hurricane, part two: Miami, my mammy

2011-09-03T11:38:00.006+03:00

Our original flight schedule was Athens - London - Miami - Punta Cana. The first two flights were perfect, except our landing to Miami. The pilot landed the plane so badly that everyone was looking for a bag to throw up. Guess he might have been talking on his cell phone ...

Arriving at Miami we were really excited to visit the United States for the first time, but our enthusiasm faded as we had to wait for more than an hour in line for the passport check. Then I realized that nowadays the Americans treat everyone entering their country as a future terrorist. Our passports are of a new kind, the one that has a micro-chip with all the necessary information. Moreover, the photos are also special, so that if they take a picture of us and measure our faces they can confirm that someone is the same person with the passport pic. I guess that's good enough for all countries apart from the US, since they needed to take our fingerprints too.

What about the land of freedom, blah blah blah....? This is the land of fear. It's like a passage from Xenophon (Hellenica 2.2.3), where he described the fear of the Athenians after their defeat in the Peloponnesian war. They were petrified considering all they were going to suffer from the people they suppressed, tortured and killed for so many years. At that occasion the Spartans showed their moral superiority. What if America has to succumb to a less humane victor in the future? Anyway, excuse my historical digression; it's my job to blame that I can't abstain from such comparisons.

After the long-haul flight I needed a cigarette.

Smoking in America feels like you're some kind of a leper ...

At this point I have to say that this season in Miami is terrible. It's really hot and so humid that each time we got out of an air-conditioned building our glasses would get foggy. Moreover, in America I think all air-conditioning apparently have only one temperature for cold. There can be no other reason that ALL buildings were FREEZING COLD. And if you know one or two things about healthy use of air conditioning, you already know that getting from 40oC (outside temperature) to 15oC (indoors) is not so good for you.

A storm at the airport. So much rain and heat result in a sauna effect.

When the security checks were finished, we tried to find the check-in point to get on with our trip. There we were told that the flight to Punta Cana was cancelled to to "bad weather conditions". We tried not to panic and asked when we would be able to fly. They rescheduled us to fly on the following morning to Punta Cana via Puerto Rico. We booked a hotel near the airport, but couldn't get our luggage, since it was tagged to go directly to the Dominican Republic and was already in a container to get on the next flight. We went to the hotel and opened the TV.

The hotel we stayed at Miami.

Trying to find a decent internet connection.

And there it was: Breaking News, Hurricane Irene strikes the Caribbean. It was supposed to hit Puerto Rico, then move to the Dominican Republic (first to Punta Cana and then proceed to the NE part of the island, covering exactly the places we were going to visit and in the same order) and eventually reach Miami in 3-4 days. In a few words, we had a hurricane coming after us and in that honeymoon it would be three of us: S., me and Irene. We needed a backup plan.

This was a story of a Hurricane... (part one)

2011-09-01T08:44:00.000+03:00

... and a honeymoon too. We just got back to Greece. You just have to guess where we spent our honeymoon. The Dominican Republic, to where we had booked tickets, hotels, activities, bought sun lotions and mosquito repellents, packed our bathing suits and flip-flops? Nah...

Our eventual destination will be revealed in the next chapter. Until then I have to go back to work (desparate sigh). Why did we catch that plane to go home, again?

The Best of July

2011-08-07T15:05:00.001+03:00

Εγώ αυτή τη στιγμή έπρεπε να λιάζομαι σε μια παραλία, η άτιμη κοινωνία όμως και μερικές ανειλημμένες υποχρεώσεις μας έχουν κρατήσει στη συμπρωτεύουσα. Σκέφτηκα λοιπόν να σας αφήσω με ένα Best of των αναρτήσεων του Ιουλίου, μήπως τυχόν εμφανιστεί κανένας καινούργιος αναγνώστης και δεν ξέρει από πού να αρχίσει.

Τι χρώμα έχουν οι πασχαλίτσες;

Μμμ ... καφές!

Ο Εφιάλτης της Διακόσμησης

Summer in the City

Δεν πάω πουθενά - πουθενά - πουθενά, εδώ θα μείνω!

Καλοκαιρινές αναμνήσεις

Μπλογκομαραθώνιος τέλος: Ώρα για βουτιές!

2011-07-31T12:56:00.007+03:00

Μου αρέσουν πολύ οι φωτογραφίες εν κινήσει.
Σαν να αιχμαλωτίζουν κάτι από τη στιγμή του ταξιδιού
και να σε μεταφέρουν πάλι εκεί, όχι μόνο στον τόπο αλλά και στο χρόνο.

Όταν ξεκίνησα τον Μπλογκομαραθώνιο σκεφτόμουν ότι για όλο τον Ιούλιο θα βρισκόμουν στην Αθήνα κι έτσι δε θα έχανα ανάρτηση. Τελικά τα πράγματα ήρθαν λίγο διαφορετικά, μιας και ξεκινήσαμε διακοπές λίγο νωρίτερα. Περάσαμε τρεις υπέροχες μέρες στη Βόρεια Εύβοια, σε ένα μέρος που επισκεπτόμουν για πρώτη φορά και μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις.

Στη Χαλκίδα είχα πάει δύο φορές, αλλά ποτέ δεν είχα πάει πιο πέρα από τη Νέα Αρτάκη. Αυτή την εποχή γίνονται κάποια έργα οδοποιίας και ταλαιπωρηθήκαμε αρκετά μέχρι να βγούμε από τα περίχωρά της Χαλκίδας μέσα σε όλη την κίνηση και τη ζέστη. Μόλις όμως προχωρήσαμε μερικά χιλιόμετρα προς τα βόρεια ξεκίνησε μια φανταστική διαδρομή μέσα στο πράσινο. Πεύκα, πλατάνια, ποταμάκια, μια όαση ξεκούρασης για το μάτι και ό,τι ακριβώς χρειαζόμασταν για να αποβάλλουμε τελείως την ένταση.

Κάναμε μια στάση στο Προκόπι για να προσκυνήσουμε στον Άγιο Ιωάννη το Ρώσσο και συνεχίσαμε για τον προορισμό μας, τη Λίμνη. Ο δρόμος είχε αρκετές στροφές αλλά ολόκληρη η διαδρομή ήταν μαγευτική. Στο σπίτι που θα μας φιλοξενούσαν υπήρχε ένα μπαλκόνι με θέα όλο τον κόλπο της Λίμνης. Κάθε βράδυ καθόμασταν εκεί και χαζεύαμε τα αστέρια. Την επόμενη μέρα πήγαμε βόλτα με τη βάρκα. Η θάλασσα ήταν εντελώς ήρεμη, το νερό διάφανο, ψαράκια κολυμπούσαν στα πόδια μας.

Εν ολίγοις περάσαμε θαυμάσια. Το μοναδικό μειονέκτημα (!) ήταν ότι δεν είχα πρόσβαση σε υπολογιστή και στο διαδίκτυο για να ανεβάσω ανάρτηση, αλλά η αλήθεια είναι ότι δε με πολυαπασχόλησε. Η παρούσα είναι η 26η ανάρτησή μου για τον Ιούλιο, άρα έχουμε 26 αναρτήσεις σε 31 μέρες. Μπορεί να μην ήμουν απολύτως συνεπής στον Μπλογκομαραθώνιο, αλλά το αποτέλεσμα θεωρώ πως είναι αυτό που οι Αγγλοσάξονες αποκαλούν "good enough".

H προσωπική μου δοκιμασία έφτασε στο τέλος της με μερικούς παραπάνω αναγνώστες στη συντροφιά. Σας ευχαριστώ πολύ που μοιραστήκατε την προσπάθειά μου και υπόσχομαι να παραμείνω ενεργό μέλος της μπλογκοσυντροφιάς σας. Τον επόμενο μήνα θα βρίσκομαι σε διακοπές, αλλά ελπίζω να γυρίσω πίσω με μπόλικο φωτογραφικό υλικό και ωραίες εμπειρίες. Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Πώς να κάνετε το επόμενο βήμα

2011-07-26T23:26:00.002+03:00

Πολλές φορές πρέπει να πάρουμε μια απόφαση κι η απόφαση αυτή γίνεται δαμόκλειος σπάθη πάνω από το κεφάλι μας. Δεν μπορούμε να ησυχάσουμε, καθώς αμφιταλαντευόμαστε ανάμεσα σε δύο ή περισσότερες επιλογές. Για σήμερα σας έχω ένα εξαιρετικό άρθρο του Leo Babauta για το πώς μπορείτε να πάρετε αβασάνιστα μια δύσκολη απόφαση. Μπορείτε να βρείτε το άρθρο εδώ. Τώρα αν η απόφαση που θέλετε να πάρετε είναι παρόμοια με της κυρίας στη φωτογραφία, συμμερίζομαι την αγωνία σας αλλά δεν μπορώ να σας βοηθήσω καθότι ομοιοπαθής.

Πρωινό στο σαλόνι

2011-07-25T23:57:00.002+03:00

Πρωινό στο σαλόνι

Στις μαρμελάδες τα καταφέρνω καλύτερα από ό,τι στις φωτογραφίες!!

Καλοκαιρινό διακοσμητικό στο οποίο προσθέτω
κάθε χρόνο καινούργια βότσαλα.

Καλές διακοπές! Οι δικές μου άρχισαν πριν από μισή ώρα.

Latest favorite book quote

2011-07-24T10:17:00.001+03:00

"This is what constitutes foreplay, when you get older - a woman who's prepared to look your medical condition up before she sleeps with you. I like it. It's kind of sexy. What did the internet have to say?"

Nick Hornby, Juliet, Naked

Τι χρώμα έχουν οι πασχαλίτσες;

2011-07-23T19:13:00.004+03:00

Source

Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στην Ladybug που ψάχνει για καινούργιο σπίτι. Αφού δεν μπορώ να τη βοηθήσω στην αναζήτηση, είπα τουλάχιστον να βοηθήσω με τη διακόσμηση και έψαξα φωτογραφίες για έμπνευση. Μαντέψτε ποιο είναι το αγαπημένο της (και αγαπημένο μου) χρώμα!

Source

Μου αρέσει πολύ ο συνδυασμός μωβ-λευκό. Έτσι είχα διακοσμήσει το υπνοδωμάτιο στο πρώτο μας σπίτι. Γενικά το μωβ κάνει ωραία αντίθεση με τα ανοιχτά χρώματα. Στην επάνω φωτογραφία το βλέπετε με λίγο απαλό κίτρινο και μια πινελιά φούξια.

Photo by Andrea Vierucci via My Paradissi

Με κίτρινο και λευκό.

Photo source.

Παραλλαγή: λευκό, ανοιχτό και λίγο πιο σκούρο θαμπό μωβ και μανταρινί.

Photo source.

Με ψυχρό καφέ-γκρι και τοίχους στο χρώμα της πέτρας.

Source

Υπέροχη η δαντελένια κουβέρτα.

Και το ιδανικό σκηνικό για ένα απόγευμα στον κήπο. Μπορώ να έχω και μια μεγάλη ανθισμένη πασχαλιά παρακαλώ;

Οριζόντια: 1. Αγαπημένο καλοκαιρινό φαγητό με 3 υλικά

2011-07-22T13:36:00.004+03:00

Στραπατσάδα, ή αλλιώς καγιανάς, όπως το αποκαλούν στην πατρίδα του πεθερού μου. Από μικρή σιχαινόμουν τη στραπατσάδα, γιατί δε μου άρεσε καθόλου όπως την έφτιαχνε η μαμά μου: έτριβε τη ντομάτα και το τυρί σε πολύ χοντρά κομμάτια και έριχνε τα αυγά χωρίς να τα χτυπήσει πρώτα. Γούστα είναι αυτά βέβαια, γι' αυτό και όταν επιχείρησα να φτιάξω τη συνταγή της Στέλλας χωρίς να περιμένω και πολλά πολλά πράγματα, ξετρελάθηκα με το αποτέλεσμα.

Παραδέχομαι ότι μου είναι αδύνατο να εκτελέσω μια μαγειρική συνταγή κατά γράμμα για τους εξής λόγους:

Από κάποιο σημείο και μετά θεωρώ ότι έχω αρκετή εμπειρία στην κουζίνα και ο άντρας μου αρκετή υπομονή και ανοχή για τα εκτρώματα που φτιάχνω κατά καιρούς, ώστε έχω πολλά περιθώρια για αυτοσχεδιασμό.

Ποτέ δε θυμάμαι να πάρω μαζί μου τη λίστα για τα ψώνια, άρα μονίμως μου λείπουν υλικά για να φτιάξω τη συνταγή που έχω βάλει στο μάτι.

Ακολουθώ μια συμβουλή της μαμάς μου. Όταν κάποτε της είπα πως δεν μπορώ να φτιάξω φασολάκια γιατί δεν έχω μαϊντανό, μου εξομολογήθηκε το υπέρτατο κουζινομυστικό ότι και χωρίς μαϊντανό τα φασολάκια μια χαρά θα τρώγονται. 'Ετσι ό,τι μου λείπει το αναπληρώνω χρησιμοποιώντας μπόλικη φαντασία.

Δεν έχω ζυγαριά στο σπίτι. Ή μάλλον έχω μια αναλογική που ήταν δώρο με κάτι δημητριακά και την έχω στο κουτί της. Τώρα μαζεύω κουπόνια να πάρω μια ηλεκτρονική από τον Βασιλόπουλο. Έτσι χρησιμοποιώ μονάδες μέτρησης όγκου, αλλά και τον κλασσικό κανόνα της γιαγιάς, να μετράω με το μάτι.

Έφτιαξα, λοιπόν, την πρώτη μου στραπατσάδα πριν από δύο μήνες περίπου, κι από τότε την κάνω περίπου κάθε δεκαπέντε μέρες. Είναι πολύ βολικό φαγητό, πανεύκολο, με πολύ απλά υλικά που σχεδόν πάντα έχουμε στο σπίτι, γρήγορο και οικονομικό. Με μπόλικο φρέσκο ψωμάκι από τον αρτοπαρασκευαστή κι έχουμε ένα σούπερ γεύμα. Η διασκευή μου;

3-4 ώριμες ντομάτες

200 γρ. φέτα περίπου

5-7 αυγά (και για τους 2 μας)

Ξεφλουδίζω τις ντομάτες, τις αλέθω στο μούλτι και τις ρίχνω στο μεγάλο αντικολλητικό τηγάνι με λίγο ελαιόλαδο και αλατοπίπερο. Τις βράζω καλά, γύρω στα 15-20 λεπτά να πιουν καλά το ζουμί τους. Τότε ρίχνω τη φέτα θρυμματισμένη και ανακατεύω καλά να πάει παντού. Χτυπάω λιγάκι τα αυγά και τα ρίχνω στο τηγάνι ανακατεύοντας συνέχεια. Ανακατεύω καλά μέχρι να ψηθούν τα αυγά και σερβίρω.

Overload

2011-07-21T14:34:00.002+03:00

Ας πούμε ότι βρίσκεστε σε κάποιο δημόσιο κτίριο και θέλετε να ανεβείτε στον τρίτο όροφο. Κατευθύνεστε προς το ασανσέρ όπου περιμένουν ήδη δύο άτομα. Ο θάλαμος φτάνει στο ισόγειο, ενώ έχουν μαζευτεί άλλα τρία άτομα μετά από σας. Το ταμπελάκι γράφει: "ΑΤΟΜΑ 5". Η πόρτα ανοίγει, μπαίνετε όλοι μαζί στο ασανσέρ κι εκείνη την ώρα γλιστράει ακόμα ένας και στριμώχνεται στον ελάχιστο χώρο που έχει απομείνει. Έχουν πατηθεί ήδη τα κουμπιά που αντιστοιχούν στους επιθυμητούς ορόφους και περιμένετε να κλείσει η αυτόματη (;) πόρτα του ανελκυστήρα. Μισό δευτερόλεπτο πριν συμβεί αυτό, νά σου κι ένας ακόμη που πετάγεται από μια γωνία τρέχοντας και με θριαμβευτικό ύφος τρυπώνει μέσα στο ασανσέρ σπρώχνοντας και στριμώχνοντας τις υπόλοιπες σαρδέλες. Φαντάζεστε τη σκηνή; Έτσι ακριβώς ήταν το μυαλό μου προχθές το βράδυ.

Αυτός ήταν ο λόγος που "κατέβασα" το μπλογκ για λίγο. Αφού δεν μπορούσα να σταματήσω τη γη να γυρίζει, αφού δεν μπορούσα να σταματήσω τις σκέψεις μου, βρήκα το μόνο σημείο που μπορούσα να πατήσω για λίγο το pause. Και ο Μαραθώνιος; Ε, τι πειράζει; Η ψυχική ηρεμία είναι πιο σημαντική από κάθε τέτοια πρόκληση. Λυπάμαι αν ανησύχησα μερικούς αναγνώστες, αν και ομολογώ ότι δεν περίμενα τέτοια ανταπόκριση. Σας ευχαριστώ πολύ που είστε εκεί ακόμη κι όταν εγώ έχω πατήσει παύση.

Μπλογκομαραθώνιος, ημέρα 19η: αναζητώντας ένα σκοπό

2011-07-19T23:13:00.000+03:00

Photo by altugakay

Εδώ και μέρες σκεφτόμουν να γράψω μια ανάρτηση με σκέψεις για τον Μπλογκομαραθώνιο. Αυτή είναι η 19η ανάρτησή μου για τον Ιούλιο, άρα θεωρητικά είμαι συνεπής στην πρόκληση που έθεσα για τον εαυτό μου. Βέβαια υπήρξαν -και θα υπάρξουν- μέρες που το μόνο πράγμα που κατόρθωσα να ανεβάσω ήταν μια βιαστική καληνύχτα, κι αυτή ενίοτε μετά τα μεσάνυχτα της μέρας που δεν γράφτηκε ανάρτηση. Τελικά γράφω για να γράφω;

Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποιοι ήταν οι λόγοι που με οδήγησαν να ξεκινήσω αυτό το μπλογκ, εκείνο το βράδυ του Σεπτεμβρίου του 2007, τι σκεφτόμουν, τι φανταζόμουν ότι θα μπορούσα να φτιάξω εδώ. Ήταν μια περίεργη συγκυρία της ζωής μου: η αδελφή μου θα μετακόμιζε σε μια άλλη πόλη και αισθανόμουν ότι κάτι θα άλλαζε στη ζωή μου, ότι θα ήταν μια μετάβαση από μια κατάσταση σε μια άλλη.

Το ίδιο βράδυ που δημιουργήθηκε αυτό το μπλογκ και ενώ τα πράγματα της αδελφής μου βρίσκονταν μέσα σε κουτιά, άλλο ένα γεγονός τάραξε τη ζωή μας. Ένας άνθρωπος δικός μας, μεγάλης ηλικίας, γύρισε πίσω στο Δημιουργό του αφήνοντας στις ζωές μας ένα μεγάλο κενό, ένα κενό που δεν ξέραμε καν ότι υπήρχε.

Τελικά εντελώς τυχαία η δημιουργία αυτού του μπλογκ συνέπεσε με ένα "τέλος εποχής" για την οικογένειά μου, και η παρουσία του συνόδεψε κι άλλες αλλαγές, όπως τη δημιουργία ενός καινούργιου σπιτικού, τη Μεγάλη Μετακόμιση και την ετοιμασία ενός γάμου. Διαβάζοντας παλιότερες αναρτήσεις συνειδητοποιώ ότι μεγαλώνω, ότι η σκέψη μου αλλάζει ακόμα, όμως και ότι ταυτόχρονα θέλω τα ίδια πράγματα από τη ζωή μου. Τώρα το τι θέλω από αυτό εδώ το μπλογκ είναι άλλο θέμα. Κοινώς, ακόμα το ψάχνω.

Μου τη δίνουν τα μεταμεσονύκτια ποστ

2011-07-19T00:28:00.000+03:00

Ίσως δεν είναι αυτό το κατάλληλο στρουμφάκι για αυτή την ώρα. Νυστάζω τόσο πολύ που νομίζω ότι κλείνουν τα μάτια του γκρινιάρη. Ήταν μια μεγάλη μέρα και σήμερα, ανακάτεψα πολύ την κουζίνα για να ολοκληρώσω το ~~χτεσινό~~ σημερινό μαγειρικό project και τώρα το μόνο που έχω στο μυαλό μου είναι οι πιτζάμες και το κρεβάτι μου. Όνειρα γλυκά!

Χρόνια πολλά μαμά!!!

2011-07-17T19:34:00.005+03:00

Σήμερα είναι τα γενέθλια της μαμάς μου, δυστυχώς όμως τα γιορτάζουμε χώρια. Δεν μπορώ να γευτώ την τούρτα της, αλλά σκοπεύω να την τιμήσω φτιάχνοντας τη μαρμελάδα που μας έφτιαχνε όταν ήμασταν μικρές. Έπαιρνε ώριμα ροδάκινα, έψηνε τη μαρμελάδα στο φούρνο και την έβαζε σε ένα μεγάλο γυάλινο βάζο κι εμείς κάναμε καταδύσεις με το κουτάλι... Τι ήθελα και μεγάλωσα...

Άσπροι τοίχοι κάτασπροι

2011-07-16T18:27:00.002+03:00

Τρεις αναρτήσεις νωρίτερα εξομολογήθηκα την παντελή μου ανικανότητα να φτιάξω ένα χώρο που να με εμπνέει. Ένα από τα προβλήματά μου είναι ότι το σπίτι μας είναι όλο βαμμένο άσπρο και φοβάμαι την οργή της σπιτονοικοκυράς μου αν το βάψω σε χρώματα που θα μου άρεσαν. Σήμερα η Nester, που λες και κατάλαβε το γρίφο που προσπαθώ να λύσω, ανέβασε ένα ποστ με ιδέες για τέτοιου είδους καταστάσεις. Μου αρέσει πάρα πολύ το στυλ της συγκεκριμένης μπλόγκερ και σίγουρα οι συμβουλές της θα μου φανούν πάρα πολύ χρήσιμες. Μπορείτε να βρείτε το ποστ της εδώ!

Στη φωτογραφία βλέπετε την τραπεζαρία της Nester.
Η αλήθεια είναι ότι αν είχα τέτοια θέα από κάποιο δωμάτιο,
το τελευταίο που θα πρόσεχα είναι οι άσπροι τοίχοι!!!

Δωράκια

2011-07-15T23:38:00.001+03:00

Αυτές τις μέρες ήθελα να πάρω δυο δωράκια. Το ένα είναι για ένα πρόσωπο που ξέρω εδώ και 29 χρόνια, ενώ το άλλο για ένα άτομο που δεν ξέρω καθόλου. Και η μια και η άλλη περίπτωση είναι εξίσου δύσκολες.

Σε έναν άνθρωπο που ξέρεις από τότε που γεννήθηκε συνήθως έχεις πάρει ένα σωρό πράγματα. Άλλοτε προσπαθείς να ικανοποιήσεις μια ανάγκη του, άλλοτε μια επιθυμία και άλλες φορές είδες απλά ένα αντικείμενο και τον σκέφτηκες. Πολλές φορές όμως το μυαλό μας σταματάει και η αγορά δώρου για ένα αγαπημένο μας πρόσωπο είναι έχει το χαρακτήρα της δωροεπιταγής: πήρα κάτι ακριβό με κάρτα αλλαγής, άλλαξέ το και πάρε ό,τι σου αρέσει. Ευτυχώς στην προκειμένη περίπτωση ξέρω ακριβώς τι θέλω να πάρω και απλώς ψάχνω το συγκεκριμένο αντικείμενο στην αγορά.

Με έναν άνθρωπο που δεν ξέρεις τα πράγματα είναι χειρότερα. Δεν μπορείς να πάρεις ρούχο ή κόσμημα, γιατί δεν ξέρεις το μέγεθος ή το γούστο του. Δεν μπορείς να πάρεις ούτε κάτι πολύ οικονομικό ούτε κάτι πολύ ακριβό, γιατί φοβάσαι πως θα σε χαρακτηρίσουν τσιφούτη ή φιγουρατζή αντίστοιχα. Δεν μπορείς να πάρεις κάτι για το σπίτι, γιατί δεν ξέρεις αν μένει μόνος/-η ή με οικογένεια, πώς είναι το σπίτι, ποιο στυλ του αρέσει γενικώς. Η μόνη ασφαλής επιλογή θα ήταν γλυκά ή λουλούδια, όμως κάτι τέτοιο δε γινόταν. Δεν σας κρύβω ότι σκέφτηκα ακόμα και τη λύση της δωροεπιταγής, όμως την απέρριψα ως κάτι το εντελώς απρόσωπο (καλά, και επειδή με έκραξε ο Σ.!). Τελικά κατέληξα σε κάτι ουδέτερο. Εσείς τι δώρο θα θέλατε να πάρετε από έναν άνθρωπο που δεν σας ξέρει καθόλου;

Καλοκαίρι στην πόλη

2011-07-14T23:57:00.000+03:00

Σε προηγούμενη ανάρτηση περιέγραφα την καθημερινότητά μου στην καλοκαιρινή πόλη. Παραδέχομαι ότι ήμουν λίγο αρνητική. Μερικές φορές είμαστε αρνητικοί με τα πράγματα, γιατί μας λείπει η καλή διάθεση να ασχοληθούμε, να εξερευνήσουμε, να ανακαλύψουμε τι συμβαίνει γύρω μας.

Σήμερα όμως έμαθα πώς από μια τυχαία βόλτα στην αγορά μπορείς να ανακαλύψεις και να ζήσεις μια υπέροχη εμπειρία. Περιδιαβαίνοντας σε γνωστό πολυκατάστημα της οδού Σταδίου, την ώρα που μια φωνή προειδοποιούσε από τα μεγάφωνα ότι το κατάστημα κλείνει σε 5 λεπτά και δεν είχα βρει τίποτε αξιόλογο να ψωνίσω, μια παράξενη μουσική μας παρέσυρε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κάνοντας μια στάση στο περίπτερο για νερό, παρατηρούμε από μακριά το μουσικό σύνολο και ο Σ. υποθέτει πως πρόκειται για πλανόδιους μουσικούς. Όμως όχι, ήταν πάρα πολλοί για να είναι πλανόδια μπάντα. Για την ακρίβεια ήταν όνομα και πράμα, η Big Band του Δήμου Αθηναίων: καμιά τριανταριά άτομα, πιάνο, πνευστά, κρουστά, ένας μαέστρος όλο κέφι, γέμισαν το βρωμερό κέντρο της πόλης με συναρπαστικές τζαζ μελωδίες, ενώ μια ομάδα χορευτών ξεσήκωνε τον κόσμο με θεότρελες φιγούρες. Οι περαστικοί σταματούσαν και έκαναν χάζι, κάποιοι τουρίστες το έριξαν στο χορό, ήταν μια φανταστική βραδιά. Να τελικά που μπορείς να βρεις και ενδιαφέροντα πράγματα στην πόλη, και να περάσεις καλά χωρίς ούτε να ξοδευτείς ούτε να πήξεις στην κίνηση της παραλιακής για να δεις λίγο θάλασσα και να ξεγελάσεις τον εαυτό σου.

Συγχωρέστε μου τις φωτογραφίες, είναι βγαλμένες από κινητό χωρίς φλας.
Φυσικά οι περισσότερες είναι θολές, καθώς ήταν αδύνατο
ένας τέτοιος φακός να συλλάβει την ταχύτητα του χορού.

Περισσότερες πληροφορίες για το πολιτιστικό πρόγραμμα του Δήμου Αθηναίων μπορείτε να βρείτε εδώ.

Ο Εφιάλτης της Διακόσμησης

2011-07-13T18:22:00.004+03:00

Μια που θα κάτσουμε τελικά στα αβγά μας αναφορικά με το σπίτι, σκέφτομαι να κάνω μερικές αλλαγές. Αυτό από μόνο του αποτελεί απειλή, μια και η διακόσμηση είναι ο εφιάλτης μου, ή, για να ακριβολογούμε, εγώ είμαι ο εφιάλτης της Διακόσμησης.

Το πρόβλημά μου είναι ότι δεν ξέρω ακριβώς τι μου αρέσει. Ακόμη κι αν καταλήξω σε τρία πράγματα που τελικά μου αρέσουν, δεν υπάρχει καμία απολύτως περίπτωση να μπορέσω να τα συνδυάσω αρμονικά σε ένα χώρο. Έπειτα μια δόση ανασφάλειας, αναποφασιστικότητας και η γνωστή μου αναβλητικότητα έχουν οδηγήσει στο να μην υπάρχει καμία μα καμία δόση αισθητικής στο σπίτι. Τυχόν διακοσμητικά αντικείμενα βρίσκονται σε τυχαίες θέσεις, γιατί όταν βγήκαν από το κουτί τους τοποθετήθηκαν πρόχειρα εκεί και εκεί έμειναν. Οι τοίχοι είναι παντελώς άδειοι, γιατί α) δεν έχουμε καρφιά β) δεν μπήκαμε ποτέ στη διαδικασία να διαλέξουμε μια ωραία φωτογραφία να βάλουμε σε κορνίζα. Α, ψέματα, έχουμε μόνο μια κορνίζα κρεμασμένη με μια φωτογραφία μας και ένα χαλασμένο ρολόι κρεμασμένο στην κουζίνα, το οποίο συνεχώς αναβάλλω να πετάξω.

Ένα άλλο πρόβλημα είναι η αντιφατική σχέση μου με τα χρώματα. Όταν μπήκαμε στο πρώτο μας σπίτι πρώτη μας δουλειά ήταν να το βάψουμε, και μάλιστα σε αρκετά έντονα χρώματα για ενοικιαζόμενο διαμέρισμα. Αυτό που είχα στο μυαλό μου ήταν έντονα χρώματα στους τοίχους και άσπρα μίνιμαλ έπιπλα.

Το παλιό γραφείο σε τροπικό γαλάζιο

Το μωβ υπνοδωμάτιο.

Όταν η γνωστή υπερήλικη ενοχλητική τωρινή σπιτονοικοκυρά μας μας έδειξε το σπίτι που μένουμε τώρα, είχε φροντίσει να το βάψει σε ένα ευφάνταστο και περιπετειώδες άσπρο. Μοναδική δόση χρώματος, μια σομόν (!!) εσοχή στον ένα τοίχο του σαλονιού. Φανταστείτε τώρα τα λευκά έπιπλα σε συνδυασμό με τους λευκούς τοίχους και όποιος δε φέρνει στο νου του διαφήμιση της χλωρίνης Κλινέξ προσλαμβάνεται για να αναλάβει τη διακόσμηση. Για την ώρα παίρνω τη δόση μου από τις υπέροχες φωτογραφίες του House to Home.

Summer in the City

2011-07-12T22:33:00.000+03:00

Τα σχολεία έχουν κλείσει εδώ και ένα μήνα, οι μαθητές βρίσκονται ήδη στις παραλίες, οι ζέστες έχουν σφίξει για τα καλά, αλλά φευ, η άδεια δεν έχει αρχίσει ακόμα και παραθερίζουμε στον εξωτικό δήμο Αθηναίων. Όπως ίσως ξέρετε, μένουμε δίπλα σε μια μεγάλη λεωφόρο με τέσσερις λωρίδες ανά ρεύμα. Τώρα που το σκέφτομαι η Εθνική Αθηνών-Θεσσαλονίκης σε μερικά σημεία μοιάζει με συνοικιακό στενάκι μπροστά σ' αυτό το βουερό ποτάμι από άσφαλτο, όπου η κίνηση δεν σταματά ούτε μέρα ούτε νύχτα.

Ααααχ, ονειρεύομαι αυτή την παραλία....

Τα πρωινά που πηγαίνω στη δουλειά κυλούν ίδια κι απαράλλαχτα. Βγαίνω από την εξώπορτα, κλειδώνω καλά την εξώπορτα και κατηφορίζω στο στενάκι όπου πάντοτε έχει τρεχούμενα νερά. Βλέπετε, δυο πόρτες πιο κάτω υπάρχει "κατάστημα" στο οποίο καθημερινώς κατά τις 9 βγαίνει η προϊσταμένη και πλένει τα σκαλάκια, ποτίζει τις γλάστρες και βάζει το ταμπελάκι που γράφει "Ανοιχτό". Το φωτάκι το ανάβουν μόνο το βράδυ, νομίζω, να μην πληρώνουν και πολλά στη ΔΕΗ. Όταν πρωτοήρθαμε στη γειτονιά είχα προσέξει τη μεγάλη ταμπέλα που έγραφε "Studio", και υπέθεσα ότι επρόκειτο για το ατελιέ κάποιου φωτογράφου. "Ωραία", είπα μέσα μου, "να κανονίσουμε και καμιά καλλιτεχνική φωτογράφιση". Και πριν βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε χαζή, δηλώνω ότι προτιμώ τον χαρακτηρισμό αθώα.

Και η ασφαλτοτσιμεντένια πραγματικότητα...

Συνεχίζω το καθημερινό δρομολόγιό μου περνώντας από την υπόγεια διάβαση. Εκεί μπορείς να πετύχεις πραματευτάδες διάφορων εθνικοτήτων που πουλάνε από τσάντες και βεντάλιες μέχρι κάλτσες και παπούτσια. Πολλές φορές έχω δει ανάμεσα στα εμπορεύματά τους μεταχειρισμένα σεμεδάκια και κουρτίνες, τα οποία πολύ αναρωτιέμαι ποιος θα αγόραζε από εκεί αλλά και πώς κατέληξαν εκεί. (Μαμά, μην ανησυχείς, δεν έχω ξεπουλήσει αυτά που μου έδωσες ακόμη!).

Καλημερίζω τον ιδιοκτήτη του καταστήματος ψιλικών εντός της διάβασης, ανεβαίνω τα σκαλάκια και φτάνω στη στάση. Θυμάστε ένα θαύμα της τεχνολογίας που λεγόταν τηλεματική; Με κάτι μαγικά παλούκια που σου έλεγαν πόσα τσιγάρα προλαβαίνεις να καπνίσεις πριν έρθει το λεωφορείο; Ε, λοιπόν, είχαν τοποθετηθεί τέτοια σε όλη την Αθήνα για τους Ολυμπιακούς του 2004. Από ό,τι φαίνεται όμως τα είχαμε πάρει από τη Siemens με leasing, γιατί μόλις τελείωσαν οι Ολυμπιακοί τα παλούκια εξαφανίστηκαν. Το αποτέλεσμα είναι παλιά μας τέχνη κόσκινο, μ' άλλα λόγια πρέπει να ψυχανεμιστείς πότε έρχεται το επόμενο λεωφορείο κι αν αυτό θα περάσει μόλις ανέβεις σε ταξί και θα αρχίσει ο λεωφορειατζής να σου ρίχνει φάσκελα που για μια διαδρομή 10 λεπτών θα πληρώσεις 10 ευρώ. Λεπτό και ευρώ, τίμια πράματα. Έτσι λοιπόν, για να μην γκρινιάζω που όλες οι μέρες είναι ίδιες, το στοιχείο της έκπληξης κρύβεται στο πόση ώρα θα κάνει το λεωφορείο να έρθει, κατ' επέκταση πόση ώρα θα αργήσω στη δουλειά και πόσο σηκωμένα θα έχει τα φρύδια το αφεντικό μου (ενίοτε και τα μαλλιά).

Δεν πάω πουθενά - πουθενά - πουθενά, εδώ θα μείνω!

2011-07-11T22:29:00.002+03:00

Και όχι, δεν έχω μερακλώσει ούτε το έριξα στο τραγούδι. Η άρνηση μετακίνησης αφορά την παρ' ολίγον τρίτη μετακόμισή μας σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια. Και εξηγούμαι: πριν από αρκετό καιρό η υπερήλικη σπιτονοικοκυρά μας, γνωστή και ως έρχομαι-κάθε-μήνα-να-εισπράξω-το-ενοίκιο-για-να-σου-κάνω-έλεγχο, μας ανακοίνωσε ότι προτίθεται να πουλήσει το σπίτι, καθώς την έχει ταλαιπωρήσει πολύ. Η εύλογη απορία μας ήταν σε ποιον, αφού η κρίση έχει χτυπήσει κόκκινο και η θεία το τζακ ποτ φιλαργυρίας και θέλει να δίνει ένα και να παίρνει εκατό. Της ζητήσαμε μόνο να κάνει υπομονή μέχρι το γάμο, γιατί αν είχαμε και μετακόμιση εν μέσω όλου εκείνου του πανικού το πιθανότερο είναι να είχαμε αυτοκτονήσει και να στοιχειώναμε το περί ου ο λόγος διαμέρισμα. Τελικά το δέχτηκε κι έτσι αφού τελείωσε το γαμήλιο νταβαντούρι αρχίσαμε δειλά δειλά να κοιτάμε αγγελίες.

Σκηνές από τη Μεγάλη Μετακόμιση - Ιανουάριος 2010.

Η εμπειρία της αναζήτησης σπιτιού δε μας είναι άγνωστη. Θυμάμαι πόσο πολύ είχαμε ψάξει για να βρούμε το πρώτο μας σπίτι και πώς τελικά το αφήσαμε για να έρθουμε σε αυτό που μένουμε τώρα. Το τελευταίο το βρήκαμε μέσω γνωστών, οπότε ουσιαστικά δεν χρειάστηκε να ψάξουμε καθόλου για σπίτι στην Αθήνα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να έχουμε άγνοια κινδύνου. Τι εννοώ; Βλέπεις την αγγελία που περιγράφει ένα μικρό παλατάκι και παίρνεις τηλέφωνο να μάθεις τιμή. Φυσικά για ευνόητους λόγους σχεδόν κανένας δε γράφει το ενοίκιο που ζητά πάνω στην αγγελία -εκτός αν πρόκειται για ημιυπόγειο διαμέρισμα και το μόνο του πλεονέκτημα είναι η χαμηλή τιμή. Ρωτάς λοιπόν την τιμή και σου πέφτουν τα μαλλιά.

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις βολεύει η τιμή αλλά δε βολεύει το διαμέρισμα. Είδαμε ένα σπίτι σε εξαιρετική τιμή, του οποίου όμως η κουζίνα και το μπάνιο ήταν αρχαιολογικής αξίας και τα δύο δωμάτια είχαν σχήμα τραπεζίου, αν θυμάστε καθόλου από γεωμετρία.

Σε μια άλλη περίπτωση ενδιαφέρουσας αγγελίας καλώ τον αριθμό και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος:

- Καλησπέρα σας, τηλεφωνώ για το διαμέρισμα που νοικιάζετε.

- Μάλιστα. Τι ακριβώς θέλετε να μάθετε;

- Μπορείτε να μου πείτε το ενοίκιο που ζητάτε;

- Απορώ γιατί όλοι μου κάνουν αυτή την ερώτηση! (Εδώ παθαίνω το πρώτο σοκ.) Πρέπει να έρθετε να το δείτε για να εκτιμήσετε πόσο ωραίο είναι το σπίτι και να καταλάβετε ότι η τιμή του είναι λογική.

- Ναι, αλλά αν εγώ δεν μπορώ να το πληρώσω;

- Ε, ναι, σωστό κι αυτό. Θα μείνετε πολλά άτομα; (Δεύτερο χτύπημα. Ναι, θα φέρω και τους τριανταεφτά φίλους μου που ήρθαμε μαζί από το Ουζμπεκιστάν).

- Όχι, εγώ με τον άντρα μου μόνο.

- Τι δουλειά κάνετε; (Ούτε η εφορία τέτοιο πράγμα).

Ταλαντεύομαι λίγο για το αν θα πρέπει να απαντήσω "Θηριοδαμαστής και βοηθός ταχυδακτυλουργού", αλλά τελικά της απαντώ ειλικρινά και ακούω επιφωνήματα ενθουσιασμού. Συνεχίζω:

- Εμ, πότε μπορούμε να δούμε το σπίτι;

- Ααα, όποτε θέλετε, εγώ μένω ακριβώς από κάτω! (Τελειωτικό χτύπημα).

- Τουτ, τουτ, τουτ, τουτ, τουτ...

Μετά τη μουρλή που έρχεται μία φορά το μήνα για καφέ από την Κόρινθο, το μόνο που μου έλειπε ήταν να έχω τη σπιτονοικοκυρά μου από κάτω. Παίρνω τη μουρλή τηλέφωνο:

- Θέλετε ακόμα να πουλήσετε το σπίτι;

- Εεεμ, μάλλον είναι κακή εποχή για να το πουλήσω τώρα. (Σώπα καλέ, γιατί το λες αυτό;;;)

- Οπότε δε σας πειράζει να μείνουμε κάνα χρόνο ακόμα;

- Όχι όχι, καθόλου.Ούτε θέλω αύξηση ενοικίου.

Αυτό σου έλειπε, μουρμουρίζω, όταν όλοι διαπραγματεύονται μείωση να ζητήσεις κι άλλα λεφτά.

Το καλό είναι ότι η μετακόμιση αναβάλλεται και αισίως μπορούμε να αρχίσουμε τις διακοπές μας. Καλό καλοκαίρι!

Καλοκαιρινές αναμνήσεις

2011-07-10T23:21:00.001+03:00

Αυτές τις μέρες έπεσε πολλή κούραση και ξενύχτι, καθώς ήμασταν καλεσμένοι σε δύο γάμους δύο συνεχόμενες μέρες. Όντας σε μια κατάσταση μεταξύ μεσημεριανής χαύνωσης και πονοκεφάλου από το ποτό, έπεσε το μάτι μου σε ένα γνώριμο σκηνικό αλλοτινών εποχών. Η Rachel του Small Notebook πήρε για τα παιδάκια της μια μικροσκοπική πλαστική πισίνα -μάλλον σε λεκάνη φέρνει πιο πολύ- που με ταξίδεψε σε μια πολύ μακρινή ανάμνηση.

Καλοκαίρι στη Χαλκιδική, σε ένα εξοχικό (;) καλύβι που δεν είχε ακόμα κανονικό μπάνιο με ντουζιέρα και τα συναφή, η μαμά μου κάθε μέρα γέμιζε μια μεγάλη λεκάνη με το λάστιχο και την άφηνε καναδυό ώρες στην αυλή, να τη βλέπει ο ήλιος. Ώσπου να γυρίσουμε από τη θάλασσα το νεράκι είχε σχεδόν κοχλάσει και ήταν πανέτοιμο για το υπαίθριο μπάνιο μας. Είπατε κάτι για ηλιακό θερμοσίφωνα; Αλήθεια, πόσο να ήμασταν τότε; Πέντε, έξι χρονών; Τότε που μας ένοιαζε μόνο πώς θα το σκάσουμε από το μεσημεριανό σιωπητήριο και θα πάμε για παγωτό. Ωραίες εποχές.

Θα ήθελα πολύ να στολίσω αυτή την ανάρτηση με μια παλιά φωτογραφία, δυστυχώς όμως όλες μου οι παιδικές φωτογραφίες βρίσκονται αρκέτά χιλιόμετρα μακριά, ξέρετε, μέσα σε εκείνα τα μεγάλα άλμπουμ της δεκαετίας του '80 με τα ζωγραφιστά παιδάκια απ' έξω.

Μάθημα ζωής

2011-07-10T04:05:00.000+03:00

Επαναλάβετε μετά από μένα: "Ποτέ δεν θα ξεκινάω να γράψω ποστ στις 4:05 το πρωί". Ευχαριστώ. Καλημέρα.

Γαμήλια έθιμα εισαγωγής

2011-07-08T17:39:00.002+03:00

Όταν έψαχνα για νυφικό, κάποια πωλήτρια με είχε ενθαρρύνει να αγοράσω ένα από τα δικά τους μοντέλα χρησιμοποιώντας ως επιχείρημα "Έχει και γαλάζιο ταμπελάκι κι έτσι δε χρειάζεται να ψάχνεις για κάτι μπλε!" Τότε φαίνεται ότι το πρόσωπό μου πήρε μια έκφραση βλακώδους απορίας, γιατί η κοπέλα άρχισε να μου εξηγεί το γνωστό έθιμο που προφανώς κρατούσαν στο χωριό της. ΟΚ, τότε να μη σας πληρώσω και το ενοίκιο του νυφικού, για να είναι "κάτι δανεικό"! Προφανώς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού αυτά τα πράγματα τα πιστεύουν, αλλά σίγουρα δεν εκφράζουν εμάς. Άλλωστε, εξ όσων γνωρίζω στην Αμερική οι νύφες συνηθίζεται να αγοράζουν νυφικό, ενώ ο ριγμένος της υπόθεσης είναι ο γαμπρός που νοικιάζει το σμόκιν (και δεν παίρνει και δώρο αντίστοιχο του engagement ring!)

Κάπως έτσι θα ήταν ο ιδανικός γάμος για τον άντρα μου.

Μία άλλη συνήθεια θέλει τη νύφη να πετάει την ανθοδέσμη στις ελεύθερες φίλες της. Αν πρόκειται για μια παρέα εικοσάχρονες που κάνουν χαβαλέ, τότε λες ότι το κάνεις για την πλάκα. Όταν όμως οι μόνες ελεύθερες του πάρτυ είναι δυο δεκαοκτάχρονες και πέντε τριανταπεντάχρονες, μάλλον δεν έχει και τόση πλάκα το στόρυ.

Εναλλακτικό -και ακόμη πιο προχωρημένο - σενάριο που ήρθε επίσης εξ Αμερικής απαιτεί η νύφη να καθίσει και ο γαμπρός να βουτήξει (!) κάτω από το νυφικό, για να βγάλει την καλτσοδέτα της (!!) με τα δόντια (!!!) και να την πετάξει στους ελεύθερους φίλους του. Σαν να λέμε διαφήμιση, πάρτε μια γεύση από τον μπουφέ! Άλλωστε κάθε πατέρας που παντρεύει την μονάκριβη κορούλα του θα συγκινούνταν σφόδρα βλέποντας ένα μαντράχαλο να βουτάει κάτω από τις φούστες της και να πετάει τα εσώρουχά της σε εργένικες αντροπαρέες.

Και μία προληπτική θεωρία εντόπια:

Όπως καταλάβατε έχουμε να πάμε σε γάμο σήμερα (αλλά και αύριο!).

Διάλογος στο σπίτι:

- Claire, ήξερες εσύ ότι υπάρχει έθιμο οι νιόπαντροι να μην πηγαίνουν σε άλλους γάμους; Είναι γρουσουζιά να ακούσουν την τελετή δύο φορές!

- Καμάρι μου, ξέρω ότι βαριέσαι τους γάμους, αλλά το συγκεκριμένο έθιμο το χρησιμοποιείς για να είσαι αραχτός με το τσιγαράκι σου έξω από την εκκλησία! Ούτε να το σκέφτεσαι!

Η Σπανακοτυρόπιτα του Πανικού

2011-07-07T11:40:00.003+03:00

ΣΥΝΤΑΓΗ; Μα πώς; Ξεμείναμε από ιδέες για ποστ και το ρίξαμε στη μαγειρική; Όχι, απλώς ήμουν λίγο πολυάσχολη και κάπου μέσα στο τρέξιμο πρόλαβα κι έφτιαξα μια υπέροχη πίτα. Όσοι ενδιαφέρεστε, δοκιμάστε την!

Μύριζε τόσο ωραία ώστε πρώτα τη δοκιμάσαμε
και ύστερα σκεφτήκαμε να βγάλουμε φωτογραφία!

Σπανακοτυρόπιτα του Πανικού

Υλικά

1 πακέτο σφολιάτα (του πανικού είπαμε! Σιγά να μην κάθομαι να ανοίγω φύλλο!)

1 ματσάκι φρέσκα κρεμμυδάκια

1/2 πακέτο κατεψυγμένο σπανάκι

1/2 ματσάκι άνιθο

500 - 600 γρ. φέτα

λίγο ελαιόλαδο

λίγο γάλα

αλάτι, πιπέρι

Πλένουμε και ψιλοκόβουμε τα κρεμμυδάκια και τον άνιθο. Σε ένα βαθύ τηγάνι αχνίζουμε σε ελάχιστο νερό τα κρεμμυδάκια και ύστερα προσθέτουμε ελαιόλαδο και τα βασανίζουμε ελαφρώς. Προσθέτουμε το σπανάκι που το έχουμε αφήσει λίγο να ξεπαγώσει, το βασανίζουμε κι αυτό λίγο στο τηγάνι, ρίχνουμε και τον άνιθο, ελάχιστο αλάτι και λίγο πιπέρι και ανακατεύουμε μέχρι το μείγμα να πιεί τα υγρά του. Μετά σβήνουμε τη φωτιά και προσθέτουμε τη φέτα θρυμματισμένη. Ανακατεύουμε να πάει παντού. Απλώνουμε στη λαμαρίνα μας χαρτί ψησίματος, απλώνουμε το ένα φύλλο σφολιάτας, μετά τη γέμιση, μετά το άλλο φύλλο σφολιάτας. Χαράζουμε και αλείφουμε με γάλα. Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 190 βαθμούς για τρία τέταρτα με μία ώρα. Αφήνουμε λίγο να κρυώσει και ορμάμε!!

Αααααα, κρουαζιέρα θα σε πάάάωωωω!!

2011-07-07T01:19:00.002+03:00

Όχι, δε θα πάμε ακριβώς κρουαζιέρα, αλλά είμαι κατενθουσιασμένη γιατί μόλις κλείσαμε εισιτήρια για Καραϊβική! Στο κλίμα της ημέρας λοιπόν, από το πρωί με έχει πιάσει ένας τραγουδιστικός οίστρος, Beach Boys, Bob Marley και όλα τα σχετικά.

Αφιερωμένα λοιπόν

Το δεύτερο είναι κομματάκι άσχετο, αλλά παραμένει από τα αγαπημένα μου κομμάτια των Beach Boys.

Η παρούσα ανάρτηση ανεβαίνει στη μία μετά τα μεσάνυχτα, άρα θεωρητικά έχω χάσει τη σημερινή ανάρτηση, έχω όμως καλή δικαιολογία: έχω ήδη αρχίσει να κινούμαι σε ρυθμούς Καραϊβικής. Για το τέλος σάς κράτησα την αγαπημένη μου διαφήμιση.

Επιστρέφω αμέσως

2011-07-05T23:34:00.002+03:00

Μπορείτε να βρείτε την εικόνα σε μέγεθος wallpaper εδώ.

Ήταν μεγάλη η μέρα σήμερα και παρόλο που είχα μια ωραία πρόταση για το θέμα της επόμενης ανάρτησης, δυστυχώς αυτή την ώρα αδυνατώ να το αναπτύξω. Αν έχετε αϋπνίες και περιμένατε το σημερινό ποστ για να αποκοιμηθείτε, περάστε από το σπίτι να σας δανείσω ένα τόμο διοικητικού δικαίου για εξασφαλισμένο δεκάωρο ύπνο. Για τα όνειρα που θα δείτε μετά την ανάγνωσή του καμία ευθύνη δεν φέρουμε.

God Bless This Mess, part two: Η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά

2011-07-04T21:05:00.003+03:00

Η Flylady, κατά κόσμον Marla Cilley, είναι μια αντιπαθητική κυριούλα που έχει βάλει σκοπό της ζωής της να ξεβρωμίσει τις απανταχού ανοικοκύρευτες πουλώντας παράλληλα ό,τι φαντάζεστε ότι θα κουβαλούσε ένας πλασιέ τη δεκαετία του '70 περιοδεύοντας ανά τους βλάχους της Αμερικής.

Καταλαβαίνω πως από τον πρόλογο αυτό δημιουργούνται εύλογες απορίες:
Πρώτα πρώτα θα μου πείτε πώς ξεβρωμίζει τις ανοικοκύρευτες; Είναι κάτι σαν τον Άη Βασίλη κι έχει πάνω στο έλκηθρο σφουγγαρίστρες και ξεσκονόπανα; Όχι, γλυκιά μου, δυστυχώς δεν υπάρχουν τέτοιες καλές νεράιδες. Είναι μια μεσόκοπη θείτσα που σε αρχίζει στο μπλα μπλα και σε πλακώνει στα e-mail μέχρι που να ξεκουνηθείς από τον καναπέ και να πιάσεις σκούπα και φαράσι. Το μόττο της είναι "Μπορείς να κάνεις τα πάντα για 15 λεπτά". Για τα πάντα πολύ αμφιβάλλω, προσωπικά. Ας πούμε, ρεβύθια δεν αντέχω να τρώω ούτε για 5 λεπτα! Τώρα για 15 λεπτά φασίνα, ε, δε θα χαλάσουμε και τις καρδιές μας!

Στο κλίμα αυτό έχει λανσάρει δικό της χρονόμετρο (για να μετράς το δεκαπεντάλεπτο, ντε!), σκούπες, βούρτσες και ξεσκονόπανα με τη φίρμα της. Ομολογώ ότι αν όλα αυτά τα μαραφέτια μπορούσαν να καθαρίζουν μόνα τους ενώ εγώ είμαι στης γειτόνισσας για καφέ, θα έδινα ό,τι είχα και δεν είχα για να τα αποκτήσω. Επειδή όμως η τεχνολογία δεν έχει φτάσει μέχρι εκεί, αρκούμαι στην ελληνικότατη σκουπίτσα μου και στο φαρασάκι μου και κάνω τις δουλειές μου μια χαρούλα. Τώρα, άμα μου τη βαρέσει και θέλω παρέα στις δουλειές, μπορεί να βάλω να ακούσω και κανένα από τα podcast της, μια και δεν έχω πρόχειρη τη θεία μου την Ευανθία να πω καμιά κουβέντα μεταξύ σιδερώματος και παρκέ.

Κι αφού έπιασα πάλι το θέμα της καθαριότητας, είπα να σας δείξω ότι δεν είμαι μόνο λόγια, αλλά κάνω και καμιά δουλίτσα. Για του λόγου το αληθές

ιδού το μπάνιο μας πριν από 15 λεπτά

και ιδού το μπάνιο μας τώρα.

Τώρα με συγχωρείτε, αλλά σειρά έχει το ξεσκόνισμα.

Μμμμ... καφές!!

2011-07-03T19:43:00.006+03:00

Στο γάμο μας πήραμε διάφορα δώρα, κάποια πολύ ωραία και κάποια, εμμμ, όχι και τόσο πετυχημένα. Υπήρξε όμως ένα δώρο που άλλαξε τη ζωή μας. Καλά, ίσως υπερβάλλω λίγο, πάντως έκανε την καθημερινότητά μας λίγο διαφορετική.

Ο Σ. έχει πολλές δεξιότητες. Το να κάνει καφέ δεν είναι μία από αυτές. Όταν για έναν ολόκληρο χειμώνα ξυπνούσε νωρίτερα από μένα και έτσι έβαζε αυτός την καφετιέρα, σταμάτησα να πίνω καφέ φίλτρου και ξεκίνησα τον νες. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο, ο καφές που έκανε με πείραζε στο στομάχι. Φυσικά μπορούσε κανείς να καταλάβει με την πρώτη ματιά αν είχε κάνει καφέ, από τη σκόνη που ήταν σπαρμένη γύρω από την καφετιέρα, γιατί βαριόταν να πάρει ένα κουτάλι και τον έριχνε από το βάζο.

Την επομένη της Μεγάλης Μετακόμισης ο Σ. αποπειράθηκε να φτιάξει ελληνικό καφέ. Έβαλε τον καφέ και τη ζάχαρη, άναψε τη φωτιά, μόνο που ξέχασε κάτι σημαντικό. Ναι, ξέχασε το νερό. Από τότε ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΦΗΝΩ να κάνει καφέ. Μέχρι που ήρθε αυτό το ευλογημένο δώρο.

Μας έφεραν, λοιπόν, αυτή την καφετιέρα για εσπρέσσο.Δεν είναι κανένα σούπερ ουάου μηχάνημα, αλλά βάζεις νερό και μια ταμπλέτα και σου βγάζει καφέ. Και, ω του θαύματος, ο καλός μου κάνει μια χαρά το καφεδάκι του, ενίοτε και τέσσερις φορές τη μέρα!

Πριν από μερικές μέρες εντόπισα σε ένα από τα αγαπημένα μου μπλογκ, το Nesting Place, μια συνταγή για φραπουτσίνο όπως το κάνουν τα Starbucks, η οποία κοστίζει όσο το 1/10 του αντίστοιχου καφέ στο εν λόγω κατάστημα. Η συνταγή αρχικά δημοσιεύτηκε στη σελίδα Squawkfox και τη δοκίμασα μόλις σήμερα. Η αρχική συνταγή έχει ως εξής:

Υλικά

3/4 φλ. εσπρέσσο (κρύο)

3/4 φλ. γάλα (πλήρες ή με λιγότερα λιπαρά)

3 κ.γλ. ζάχαρη (ή όπως προτιμάτε)

2 φλ. πάγο

1 πρέζα κόμμι ξανθάνης ή 1 κ.γλ. σκόνη πηκτίνης για να γίνει ενιαίο το μείγμα

Χτυπάμε όλα τα υλικά στο μπλέντερ και σερβίρουμε.

Επειδή δεν ήθελα τόσο μεγάλη ποσότητα και δεν είχα ιδέα και πού στο καλό μπορώ να βρω κόμμι ξανθάνης, εγώ χτύπησα απλώς 3/4 φλ. εσπρέσσο ζεστό με 3/4 φλ. γάλα και κάμποσο πάγο, σίγουρα όμως όχι δυο φλιτζάνια. Ζάχαρη δεν έβαλα για να εξοικονομήσω θερμίδες. Μια ακόμη παράμετρος είναι ότι δεν έχω μεγάλο μπλέντερ και έτσι χτύπησα το μείγμα στο μούλτι, το οποίο και ξεχύλισε και μάζευα καφέδες από τον πάγκο μου. Πάντως το τελικό αποτέλεσμα ήταν νοστιμότατο! Στην υγειά σας!

Once in a lifetime destinations

2011-07-02T23:01:00.002+03:00

Photo by Cuba Gallery

Εδώ και καιρό προσπαθώ να ετοιμάσω ένα γαμήλιο ταξίδι. Το πρόβλημα είναι το εξής: γενικά δεν έχουμε ταξιδέψει πολύ. Την τελευταία φορά που πήγαμε εξωτερικό ήταν στο Λονδίνο το 2005. Επιπλέον, πιθανότατα θα αργήσουμε πολύ να κάνουμε άλλο ταξίδι και το μπάτζετ μας δεν μας επιτρέπει πάρα πολλά έξοδα. Όταν λοιπόν σκέφτεσαι ότι πιθανόν να μην αξιωθείς να ταξιδέψεις ξανά σε μακρινό προορισμό, δεν έχεις προλάβει όμως ακόμα να δεις τον κόσμο, τι κάνεις; Σε ποια ήπειρο να πρωτοπάς και τι να προτιμήσεις; Πόλη, επαρχία, βουνό, θάλασσα, κρύο ή ζέστη; Αν μπορούσες σε όλη σου τη ζωή να πας μόνο ένα ταξίδι, ποιο θα ήταν αυτό;

Μπλογκομαραθώνιος, ημέρα Ι: Πώς παραλίγο να το ξεχάσω

2011-07-01T20:45:00.004+03:00

Καλό μήνα σε όλους! Ήρθε επιτέλους ο Ιούλιος και, ενώ ήμουν τόσο αποφασισμένη για τον Μπλογκομαραθώνιο την προηγούμενη εβδομάδα, κόντεψα να ξεχάσω τα πάντα τις τελευταίες μέρες.

Η αλήθεια είναι ότι έχω πολλά πράγματα στο κεφάλι μου. Ένα άρθρο που έχει μεταφραστεί και περιμένει διόρθωμα, μια πτυχιακή εργασία που μαζεύει σκόνη εδώ και τρία χρόνια, το σπίτι που πρέπει να βρούμε και η μετακόμιση που θα ακολουθήσει, το γαμήλιο ταξίδι που θέλουμε να πάμε αλλά έχουμε πελαγώσει εντελώς με αυτή την υπόθεση. Είναι πολλά τα βάσαναααα ....

Οι λόγοι που με οδήγησαν στον Μπλογκομαραθώνιο είναι πολλοί. Πρώτα πρώτα θέλω να αποδείξω στον ίδιο μου τον εαυτό ότι μπορώ να το κάνω. Ότι είμαι η προσωποποίηση της αναβλητικότητας το έχω εξομολογηθεί ήδη. Επίσης έχω καταθέσει ότι είμαι ανυπόφορα αναποφάσιστη. Αυτό σημαίνει ότι για αυτό το μπλογκ έχουν γραφτεί πολύ περισσότερα ποστ από όσα έχουν δημοσιευτεί, γιατί απλώς δεν μπορώ να αποφασίσω αν κάποια αξίζει να δημοσιευτούν ή αποτελούν ψηφιακή σαβούρα.

Ένας άλλος λόγος έχει να κάνει με τον εθισμό μου στο σερφάρισμα. Αφού περνάω που περνάω απίστευτα πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, χωρίς όμως να δουλεύω, θα μπορούσα κάλλιστα να κάνω κάτι δημιουργικό.

Ένας τρίτος λόγος σχετίζεται με το θέμα της αναγνωσιμότητας. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό το μπλογκ έχει μηδενικό αριθμό αναγνωστών (πραγματικών αναγνωστών, όχι παλαιότερων υποστηρικτών, έτσι;) επειδή δεν ανανεώνεται, επειδή ως τώρα έγραφα μόλις εφτά με οχτώ ποστ το χρόνο. Κι όμως, βάζω στοίχημα ότι ακόμη κι αν γράψω 30 κατακαίνουργια ποστ δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγω από το απόλυτο μηδέν.

Καλή μου αρχή, λοιπόν! Και ελπίζω να κρατήσω την υπόσχεσή μου και να μην ξεχαστώ!

Για να πάει καλύτερα ο μήνας, έφτιαξα αυτό το ημερολογιάκι που μπορείτε να κατεβάσετε εδώ!

Ready, Get Set, GO!

2011-06-30T20:04:00.001+03:00

These ducks are obviously deeply concerned about the serious financial
problems of their country and keep the flag there for moral support.

I'm looking forward to the Blogging Marathon I proclaimed for July. I will probably write in Greek, though, as it's more convenient for me. Around the past few weeks I wish I constantly had a camera with me, because I find a whole lot of Failblog material (such as an undertaker's shop with a bunch of neon lights and signs, like a creepy kind of dancing club). It's a pity that our camera was stolen in December (do you remember the burglary around Christmas?) and we got a new one just yesterday. Anyway, I promise I'll post every day of July, and there will be photos, too. Stay around, will you?

A weekend on the beach

2011-06-20T09:17:00.003+03:00

We just came back from a weekend trip at Messinia. It's the place my father-in-law was born, and we visit it every summer. Only this time I was a little sick and I came back much worse, but we all had a really nice time.

I collected this pebble at my favorite beach.
Doesn't it look like an evil old person's face?

The view from the restaurant we ate on Sunday. The dishes were amazingly tasteful, but I didn't find time to take a photo as they emptied at light-speed.

Commitment and stuff

2011-06-16T21:29:00.000+03:00

Since I'm an unbelievable procrastinator that keeps this blog for 4 years and still haven't reached a hundred posts.

Since I have a lot of time to spare lately

Since I want to practice my writing skills

I decided to make July a Blogging Marathon. The key-word is commitment:
I promise I will post everyday.
It seems like a huge thing right now, but I'll definitely try.
See you around!

I just fell in love!

2011-06-15T20:10:00.006+03:00

From House to Home

When I 'm sometimes alone at home, after reading the latest posts from all the blogs I follow -many more than these at the list beside- I start drooling at design porn: sites like Design Sponge or House to Home, full of amazing pics and awsome objects.

From Design Sponge

I'm in love -please don't tell my husband. From House to Home.

From Better Homes and Gardens.

And this is an oven. And I'm drooling big time. From House to Home.

Seriously, can you blame me?

Cake Fails

2011-06-12T10:35:00.003+03:00

Μέχρι σήμερα πίστευα ότι υπάρχουν μπλογκς για θέματα σχετικά συνηθισμένα: για όσους ενδιαφέρονται για την πολιτική, τη μαγειρική, τη διακόσμηση, την παραγωγικότητα, το μπάσκετ κλπ. κλπ. κλπ. Εντελώς απρόσμενα, όμως, έπεσα πάνω σε κάτι που μου φάνηκε πρωτότυπο: ένα μπλογκ με θέμα - κυρίως αποτυχημένες- τούρτες. Το ξεκίνησε η Jen που λατρεύει τα γλυκά και μένει στο Ορλάντο των Η.Π.Α.
Πάρτε μια γεύση!

How Bizarre

Saturday, May 30, 2009

I'm feeling a bit random today. So expect...the unexpected. [waggling eyebrows in a hopefully dramatic fashion]

FIRST...

How about a construction worker merman?

I'm sure there must be an absolutely fascinating back story to this, but I don't have it. It reminds me of that time eons ago when Christopher Lowell dressed up as a mermaid on his show, though - anyone remember that? (Wait, what am I saying? How could you forget something like that?)
Here's one for those of you celebrating the torrid love affair between your pet lobster and rubber ducky:

I would pick on the redundancy of "12 month anniversary", but frankly I'm more concerned over this being a stock design. Just how many people out there are encouraging relationships between their seafood and bath toys, anyway?

Or how about this gem from last St. Patrick's Day?

You're really giving me some mixed signals here, Mr. Rich Irish Carrot. I mean, first you offer me monetary incentive to kiss you, but then you go and look all horrified by my appearance. Ok, so maybe I don't look my best right now, but it's still kind of rude to shield your sensitive regions* with that coin. Now pucker up, blue-eyes, or I'll sic my Carrot Jockeys on you.

Anne J., Meaghan L., and Rabi W. & Thomas M., I'll give you a nickel if you write "Kiss Me, I'm a Cake Wrecks fan" on your forehead and photograph yourself in public. (Our advertising budget is up from "nonexistent" to "Whatever I've got in my pocket." So I could also offer you a half-used tube of Blistex. Any takers?)

*Wait a minute - this is a carrot. Isn't the whole thing a "sensitive region"?

Για πολλές πολλές ακόμα τούρτες επισκεφτείτε το Cake Wrecks!

Η βιομηχανία γάμου και ένας διαγωνισμός

2011-06-07T09:01:00.003+03:00

Glamour Collection 2011 by Pink Cloud

Εδώ και πολλά χρόνια οι οίκοι νυφικών προσπαθούν να μας πείσουν ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό να πληρώνουμε για ένα νυφικό φόρεμα ποσό που αντιστοιχεί σε 3-6 μισθούς ή σε 4 δόσεις του στεγαστικού μας. Εν μέσω οικονομικής κρίσης και χωρίς να κάνουμε εκπτώσεις στην ποιότητα για να αγοράσουμε το νυφικό που ονειρευόμαστε, έρχεται να καλύψει το κενό η Pink Cloud. Η Pink Cloud δημιουργήθηκε από ένα αχτύπητο δίδυμο, τη Μαρία και την Κατερίνα, που ξεκίνησαν με πολλή όρεξη να ντύνουν νυφούλες με υπέροχα φορέματα οίκων του εξωτερικού σε πολύ προσιτές τιμές. Επιπλέον, τα κορίτσια δημιούργησαν το δικό τους ιστολόγιο με πλούσιες ιδέες για τη διοργάνωση του τέλειου γάμου!

Marcela Pandol for Pink Cloud

Τα κορίτσια της Pink Cloud έχουν για σας ένα διαγωνισμό. Για να συμμετέχετε και εσείς πρέπει να κάνετε like τη σελίδα τους στο facebook και στη συνέχεια να κάνετε tag στη φωτογραφία με το βραδυνό φόρεμα. Η νικήτρια θα κερδίσει το φόρεμα. Για περισσότερες πληροφορίες μπείτε στη σελίδα της Pink Cloud.

Glamour Collection 2011 by Pink Cloud

Ποτέ μη λες ποτέ

2011-06-02T18:25:00.003+03:00

Ανέκαθεν έβρισκα πολύ αστεία όλα τα είδη "Αυτοβελτίωσης": βιβλία, βίντεο, κασέτες, σιντί, όλα μου φαίνονταν απίστευτα γελοία. "Είσαι δυνατός", "μπορείς να τα καταφέρεις", "είσαι ο Σούπερμαν", και λοιπές αηδείες που σου λέει κάποιος άσχετος που δε σε ξέρει καν. Θυμηθείτε και την υπέροχη σκηνή από τα Φιλαράκια όπου ο Τσάντλερ προσπαθεί να κόψει το κάπνισμα με τη βοήθεια μιας κασέτας υπνοπαιδείας. "You are a strong confident woman" έλεγε το ηχητικό βοήθημα και την άλλη μέρα ο δυστυχής έβαζε κραγιόν.

Έλα όμως που βρήκα κι εγώ το μάστορά μου.

Πέτυχα το Zen Habits, ένα από τα πιο δημοφιλή blog παγκοσμίως -χωρίς πλάκα, το περιοδικό TIME το κατατάσσει στα 25 δημοφιλέστερα blog τα δυο τελευταία χρόνια- και σκάλωσα. Ο συγγραφέας λέγεται Leo Babauta και δίνει συμβουλές επί παντός επιστητού: πώς να κόψετε το κάπνισμα, να ρίξετε τη μπυροκοιλιά και να γίνετε μαραθωνοδρόμος, πώς να σταματήσετε να κοπροσκυλιάζετε ολημερίς και να αρχίσετε (επιτέλους) να δουλεύετε, πώς να συνεχίσετε να δουλεύετε μέχρι να βγάλετε λεφτά και να πετύχετε, πώς να σταματήσετε να κοιμάστε στις 5 το πρωί και να αρχίσετε να ξυπνάτε αυτή την ώρα. Και, παραδόξως, οι συμβουλές του είναι αρκετά προσγειωμένες και χρήσιμες. Για παράδειγμα, όποιον και να ρωτήσεις πώς να χάσεις κιλά, θα σου συστήσει τη μέθοδο του φερμουάρ. Καλά, ΟΚ, μπορεί να πέσεις και σε ντίλερ της Forever Living Products και να σου πουλήσει θαυματουργά ματζούνια που κοστίζουν όσο είναι όλο το μπάτζετ σου για να βγάλει το μήνα η τετραμελής σου οικογένεια, αλλά για την πλειοψηφία αυτός είναι ο κανόνας. Οι δικές του συμβουλές είναι λίγο πιο φιλοσοφημένες. Βοηθάει πολύ και η διαρρύθμιση της σελίδας άλλωστε, καθώς δεν δυσκολεύεσαι καθόλου να εστιάσεις στο κείμενο (δεν έχει τίποτα άλλο, τίποτα όμως!!). Αυτά. Γι' αυτό ποτέ μη λέτε ποτέ. Η γιαγιά μου έλεγε μια πολύ σοφή κουβέντα: ό,τι κοροϊδεύεις στο κεφάλι σου έρχεται.

Μην το πεις στη νύφη;;

2011-05-21T00:13:00.130+03:00

Μετά την εμπειρία του γάμου μου αναθεώρησα πολλά πράγματα. Εγώ είχα την ευχάριστη εντύπωση ότι το να ετοιμάζεις το γάμο σου είναι μια υπέροχη φάση, ότι όλα σου πηγαίνουν όπως ακριβώς τα θέλεις και όλοι θέλουν να είσαι ευχαριστημένος. Μέγα λάθος!

Εφιαλτικό σκηνικό νούμερο ένα: δύο εβδομάδες πριν το γάμο, δεύτερη πρόβα νυφικού.

Η νύφη είναι μόνη της στην πρόβα γιατί οι μοναδικοί δικοί της άνθρωποι που ζουν στην ίδια πόλη είναι ο γαμπρός (που επιμένει να κρατήσει το έθιμο και να μη δει το νυφικό) και η αδελφή της που δεν μπορεί να πάρει ρεπό από τη δουλειά. Η κοπέλα μπαίνει στο παράξενο φόρεμα και κοιτάζεται στον καθρέφτη. Οι τιράντες αλλοιθωρίζουν και έχουν κοντύνει τόσο πολύ που τα χέρια βγαίνουν με το ζόρι από μέσα. Η μοδίστρα θαυμάζει το έργο της φουσκωμένη από καμάρι. "Τέλειο δεν είναι;" Η νύφη προσπαθεί μάταια να δει την πλάτη της, εκεί όπου οι τιράντες διαγράφουν ένα φουτουριστικό σχέδιο ως πρωτοποριακή πινελιά στο κλασικό δαντελένιο νυφικό. Δύο πωλήτριες χαζεύουν με επιδοκιμαστικό ύφος: "Καταπληκτική δουλειά". Η νύφη τα έχει χαμένα, αναρωτιέται αν πρέπει να πιστέψει στα μάτια της ή στις κουλές που την ατενίζουν με ύφος. Τώρα αν τους κάνω βελονισμό με τις καρφίτσες εγώ θα φταίω;

Εφιαλτικό σκηνικό νούμερο δύο: Τρεις μέρες πριν το γάμο, αναμέτρηση μεταξύ κόμης νύφης και πενηντάρας κομμώτριας -ξέρετε, από αυτές τις χοντρούλες με τις κοντές μπούκλες που τους χρησιμεύουν και ως σταντ για τα κλάμερ. Απαραίτητο συμπλήρωμα για τη σκηνή, η μουσική υπόκρουση, ραδιοφωνικός σταθμός που παίζει μόνο τα ερωτικά του Πάριου, Λίτσα Διαμάντη, Λίτσα Γιαγκούση (κι αν βρουν και καμιά άλλη Λίτσα την κοπανάνε ευχαρίστως), και ανά τρία τραγούδια βάζουν κι ένα του Βασίλη Καρρά.

Διάλογος:

- Καλημέρα σας, θα ήθελα να κάνω μερικές ανταύγειες.

- Α χά!

Πάνω στο επιφώνημα ενθουσιασμού η κομμώτρια ανοίγει ένα μαγικό ντουλάπι και εμφανίζει ένα μαγικό πλαστικό. Είναι κάτι ανάμεσα σε φόρμα για ψωμί και σε σκουφί του μπάνιου, πάντως σίγουρα θα ήταν άχρηστο για αμφότερες τις δουλειές, καθότι γεμάτο τρύπες. Τώρα που το ξανασκέφτομαι θα ήταν μια χαρά για να σουρώνεις μακαρόνια, στο πιο φλέξιμπλ όμως.

Προτού η νύφη προλάβει να εκφράσει την απορία της μπροστά στο θαύμα της ανακύκλωσης, η κομμώτρια της φοράει το άγνωστο αντικείμενο στο κεφάλι, παίρνει ένα τσιγκελάκι και αρχίζει να ξετρυπώνει τουφίτσες μαλλιού. "Κάτι δεν πάει καλά", συλλογάται η νυφούλα, η οποία όμως προς το παρόν δεν μπορεί να φανταστεί τι την περιμένει. Δυο ώρες αργότερα, αφού η κομμώτρια έχει ολοκληρώσει το σατανικό της σχέδιο, δείχνει το έργο της στη νύφη. Ένα κεφάλι σε τρία χρώματα, ένα τσουλούφι α λα Άννα Παναγιωταρέα ακριβώς στην κορφή και οι ανταύγειες να αρχίζουν δυο δάχτυλα πάνω από τη ρίζα. Το μάτι της κοπέλας αρχίζει να γυαλίζει επικίνδυνα. Εκεί που αρχίζει να κοιτάει το καλώδιο του σεσουάρ με βλέμμα θολό, η κομμώτρια δηλώνει "80 ευρώ, παρακαλώ".

Για να αποκτήσετε αυτό το χρήσιμο εργαλείο δείτε εδώ.

Εφιαλτικό σκηνικό νούμερο τρία: Την ημέρα του γάμου και ενώ όλα κυλάνε υπέροχα, φτάνεις στην εκκλησία, βρίσκεις το γαμπρό (ο οποίος δεν άλλαξε γνώμη), πλερώνεις τον παπά και ξεκινάει το μυστήριο. Και μισό δευτερόλεπτο αφού είπες μέσα σου "Ωραία, τώρα μπορώ να χαλαρώσω", πέφτει η μαγική ερώτηση: "Πού είναι οι βέρες οέο;" Σε λούζει κρύος ιδρώτας. Όλοι αρχίζουν να ψάχνονται για δαχτυλίδια. Τα έχεις χαμένα, στέκεσαι σχεδόν καμπουριαστή, με ένα παγωμένο βλέμμα και η ανθοδέσμη κρέμεται από τα χέρια σου σαν μπεγλέρι. Κάποια στιγμή οι κουμπάροι σου προσφέρουν τρυφερά τις βέρες τους. Ένα χαμόγελο ελπίδας φωτίζει τη μαυρίλα, αλλά η χαρά δεν κρατάει πολύ: η βέρα της κουμπάρας είναι για δάχτυλο πεντάχρονου και δεν κάνει ούτε στο μικρό σου δαχτυλάκι. Παρ' όλα αυτά το μυστήριο συνεχίζεται κανονικά. Σου περνάνε την παιδική βέρα, ενώ καταβάλλεις φιλότιμες προσπάθειες να "ρουφήξεις" το δάχτυλό σου για να μπει μέχρι μέσα. Μετά από ένα τρίλεπτο πίεσης τα καταφέρνεις. Τότε ξαφνικά σου λένε πως ήρθε η δική σου βέρα, βγάλε αυτήν να βάλεις εκείνη. Η πρώτη προσπάθεια να βγάλεις τη βέρα αποτυγχάνει, το ίδιο και η δεύτερη. Χρόνος για τρίτη δεν υπάρχει, γι' αυτό φοράς και τη δεύτερη βέρα μαζί και ελπίζεις να μη ζουμάρει η κάμερα στο χέρι σου. Τέλος καλό, όλα καλά.

Σε δουλειά να βρισκόμαστε

2011-05-18T16:11:00.003+03:00

Πώς λέγεται ένα μπλογκ που υπάρχει εδώ και 4,5 χρόνια και έχει μόλις λίγο περισσότερα από 50 ποστ; Πώς λέγεται η μεταπτυχιακή φοιτήτρια που έχει περάσει όλα της τα μαθήματα και σέρνει την πτυχιακή της εργασία εδώ και δυο χρόνια; Πώς λέγεται ο άνθρωπος που αρχίζει μια δουλειά και την αφήνει στη μέση; Αναβλητικός, τελειομανής ή απλώς τεμπέλης;

Μισές δουλειές

2011-05-16T07:54:00.001+03:00

Για σήμερα σάς έχω ένα κουίζ:
Φανταστείτε ότι πλένετε ένα βουνό ~~πιάτα~~ πιατικά: ποτήρια, κούπες, τάπερ, κατσαρόλες, ταψιά. Και αφού τελειώσει το βουνό, έχετε να πλύνετε και τα κουταλοπίρουνα, τα οποία ήταν στον πάτο του νεροχύτη και δε φαίνονταν νωρίτερα. Πάνω που τα έχετε δει όλα, η μέση σας αρχίζει να διαμαρτύρεται, έχετε άπειρα πιρουνάκια - κουταλάκια, μικρά και ενοχλητικά, που βρίσκονται ανάμεσα σε εσάς και σε έναν πεντακάθαρο νεροχύτη.
Τι επιλογές υπάρχουν:
Α. Κάθεστε και τα πλένετε ένα ένα με το σφουγγαράκι.Τα ξεπλένετε προσεκτικά, τα σκουπίζετε ένα ένα και τα βάζετε στο συρτάρι τους.
Β. Τους ρίχνετε μπόλικη σαπουνάδα, τα πασαλείβετε λίγο όλα μαζί, ξέπλυμα και στο στραγγιχτήρι. Τέλος.
Γ. Τα παρατάτε άπλυτα στο νεροχύτη. Κάνατε τόση πολλή δουλειά, δικαιούστε λίγη ξεκούραση. Όταν θα θέλετε να φάτε τα κορνφλέικς σας το πρωί και δε θα υπάρχει κουτάλι καθαρό, θα πλύνετε ένα, και τα υπόλοιπα θα πλυθούν -καλώς εχόντων των πραγμάτων- με τον επόμενο νεροχύτη πιάτα που θα μαζευτεί.

Αποτελέσματα:
Αν επιλέξατε το Α:
Συγχαρητήρια, είστε υπόδειγμα εργατικότητας και υπομονής. Ή είστε η θεία μου η Φανή.Όπως και να έχει, συνεχίστε την καλή δουλειά, και πού και πού να περνάτε μια βόλτα για βοήθεια.

Αν επιλέξατε το Β:
Εσείς είστε ή ο άντρας μου, ή κάποιος άλλος εκπρόσωπος του ισχυρού φύλου. Αδυνατώ να πιστέψω ότι πλύνατε ΟΛΕΣ τις κατσαρόλες ΚΑΙ τα ταψιά ΚΑΙ τα μαχαιροπίρουνα, έστω και αν η γυναίκα σας τα ξαναπλύνει αργότερα. Γιατί; Ε, θα έχει τους λόγους της.

Αν επιλέξατε το Γ:
Δυστυχώς για εσάς μοιάζουμε. Από μικρή όποτε έλεγα να βοηθήσω τη μαμά μου μπορούσα να πλύνω ένα στόλο πιάτα, αλλά όταν έφτανα στα ψιλολόγια τα παρατούσα. Νομίζω πως δεν υπάρχει πιο εκνευριστικό πράγμα από το να κάθεσαι να τρίβεις (πολλές φορές τη μέρα) κουταλάκια μικρότερα από το δάχτυλό σου. Είναι σαν να έχεις σιδερώσει ένα βουνό πουκάμισα και χρειάζεται να παιδευτείς για να κάνεις τσάκιση σε φορμάκι για νεογέννητο. Ωστόσο μου είναι αδύνατο να τα πασαλείψω απλώς. Πρέπει να πλυθούν ένα προς ένα, με καλό τρίψιμο τόσο στη γουβίτσα/τριαινίτσα όσο και στη λαβή, μπόλικη καυτή σαπουνάδα και καυτό νερό στο ξέβγαλμα. Ή το κάνεις σωστά ή δεν το κάνεις καθόλου, είναι η θεωρία μου. Ντρέπομαι λιγάκι, αλλά συχνά επιλέγω τη δεύτερη λύση.

Our special day

2011-05-04T21:31:00.005+03:00

Debtocracy

2011-04-13T07:05:00.001+03:00

Το ξέρω πως το θέμα είναι παντελώς άσχετο με τα ενδιαφέροντα αυτού του blog, άλλωστε έχω πάψει προ πολλού να βλέπω ειδήσεις, αλλά είδα το Debtocracy και διαπίστωσα για άλλη μια φορά σε πόσο άσχημη κατάσταση βρισκόμαστε όλοι μας. Ήδη οι φίλοι μας δεν έχουν δουλειά, ήδη οι γονείς μας ανησυχούν για το πόσο ακόμα θα παίρνουν σύνταξη, ήδη κάποια νέα παιδιά έχουν ξαναβρεί το δρόμο της μετανάστευσης και πολλά ακόμα θα ακολουθήσουν. Κανένας δεν ξέρει αν θα ζει και πώς τα επόμενα χρόνια. Αν δεν το έχετε δει, κάντε το τώρα. Αξίζει.

Τα ελαττώματά μου, παρτ του

2011-03-07T18:50:00.003+02:00

Ένα άλλο ελάττωμά μου είναι η αναποφασιστικότητα. Αλλά δεν είμαι απλώς αναποφάσιστο άτομο, δηλαδή δεν είμαι απλώς αυτή που μπαίνει σε ένα μαγαζί και ταλαιπωρεί την πωλήτρια για ένα τέταρτο, ώσπου να αποφασίσει ποιο καλαθάκι για τα σκουπίδια της τουαλέτας της αρέσει περισσότερο. Όοοοοχι, δεν είμαι εγώ αυτή. Εγώ είμαι εκείνη που αφού βασάνισε την πωλήτρια για ΤΡΙΑ τέταρτα μέχρι να καταλήξει στο επίμαχο καλαθάκι, γυρίζει την άλλη μέρα το πρωί για να το αλλάξει, επειδή τελικά δεν πήγαινε με τις πετσέτες του μπάνιου της. Εν ολίγοις, είμαι μια καταστροφή για τους απανταχού καταστηματάρχες, ο τύπος του ανθρώπου που σύσσωμος ο εμπορικός κόσμος καταριέται κάθε βράδυ προτού πέσει για ύπνο.

Θα μου πείτε, είναι τόσο σημαντικό το καλαθάκι της τουαλέτας; Ή μήπως το σπίτι σου είναι τόσο άψογα διακοσμημένο, ώστε ένα καλαθάκι σε λάθος χρώμα θα αποτελούσε αισθητικό βδέλυγμα; Η απάντηση είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Απλώς εγώ αλλάζω γνώμη κάθε λεπτό. Ή κάθε δευτερόλεπτο.

Όταν έκλεισα το νυφικό μου, το οποίο ασφαλώς είναι το πιο ακριβό φόρεμα που θα αποκτήσω σε όλη μου τη ζωή, θεωρώ ότι έκανα κατόρθωμα. Φυσικά άλλαξα γνώμη αργότερα, αλλά η παραγγελία είχε σταλεί στο εξωτερικό και η προκαταβολή είχε δοθεί, ειδάλλως ακόμα θα έψαχνα. Εξυπακούεται ότι ήδη έχω μετανιώσει για τα παπούτσια και για τα προσκλητήρια που πήρα -τα τελευταία δεν τα έχω παραλάβει ακόμα, αλλά το μετάνιωσα. Τελικά κανείς δε βγάζει άκρη μαζί μου, ούτε εγώ η ίδια.
Ζητείται επειγόντως ψυχίατρος να με αναλάβει. Παρακαλώ θερμά να προσφερθεί μόνο ένας για να μη χρειαστεί να διαλέξω.

Τα ελαττώματά μου, παρτ ουάν

2011-02-14T19:05:00.002+02:00

Συνήθως έχω μια καλή δικαιολογία για ό,τι κάνω, νομίζω όμως πως ήρθε η ώρα να βάλω στην άκρη τις δικαιολογίες και να δω τα πράγματα όπως είναι. Από καιρό ήθελα να αλλάξω κάποια πράγματα στη ζωή μου και μονίμως το άφηνα για αύριο. Ένα από τα πράγματα αυτά είναι -ναι, το καταλάβατε ήδη- η αναβλητικότητά μου. Την παροιμία για αυτόν που δε θέλει να ζυμώσει την ξέρετε. Ε, όταν δε θέλω να ζυμώσω μπορώ να κοσκινίσω όλο το αλεύρι που έχω στο σπίτι, να βρω τη μαγιά, να τακτοποιήσω το συρτάρι που βάζω τη μαγιά και το οποίο ανοίγω καθημερινά αλλά δεν τακτοποιώ ποτέ, με την ευκαιρία να πλύνω όλα τα ντουλάπια της κουζίνας, αλλά το ριμάδι το ψωμί δεν θα το ζυμώσω ποτέ.

Αυτό ισχύει για πολλές από τις υποχρεώσεις μου, με αποτέλεσμα τα πάντα να μένουν πίσω. Αυτή τη στιγμή έχω να παραδώσω τρία άρθρα μεταφρασμένα. Το ένα έχει μεταφραστεί και διορθωθεί κατά το ήμισυ. Τα άλλα μαζεύουν σκόνη.

Η κατάστασή μου χειροτερεύει λόγω της εξάρτησής μου από τον υπολογιστή. Μπορώ να χαζεύω όλη τη μέρα on line και, όταν ξαφνικά πάρει τηλέφωνο ο Σ. για να μου πει ότι έρχεται από τη δουλειά,να τρέχω να μαγειρέψω, να στρώσω το κρεβάτι και να πλύνω κανένα πιάτο για να μη με χωρίσει την ακαμάτρα. Η συνέχεια στο επόμενο επεισόδιο. Τώρα πρέπει να φτιάξω μια σπανακόπιτα, γιατί το τυρί το αγόρασα παραπροχτές και θα χαλάσει.

Η ευτυχία και η διάρρηξη

2010-12-23T08:55:00.001+02:00

Πριν τρεις μέρες μας διέρρηξαν το σπίτι. Λείψαμε για μιάμιση ώρα και όταν γύρισε ο Σ. με πήρε τηλέφωνο να μου πει τα καθέκαστα. Στο σημείο αυτό έρχεται η αποκάτω και του λέει ότι οι κλέφτες είναι ακόμα μέσα στο σπίτι. Στο σημείο αυτό είναι που μαθαίνω να λέω το Πάτερ ημών τρέχοντας.

Μας πήραν πολλά πράγματα και ανακάτεψαν αρκετά το σπίτι. Άνοιξαν όλα τα ντουλάπια του σπιτιού, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της τουαλέτας, ευτυχώς όμως δεν πείραξαν καθόλου τα βιβλία μας. Τελικά τέτοιες καταστάσεις σε κάνουν να αναθεωρείς τις αξίες σου. Ή να επιβεβαιώνεις αυτές που έχεις ήδη. Ένα από τα συμπεράσματα της ημέρας ήταν ότι πρέπει να ξεσκονίζω πιο συχνά, γιατί ο Γκρίσομ που ήρθε από τη Σήμανση δεν μπορούσε να πάρει αποτυπώματα από την τηλεόραση. Ένα άλλο συμπέρασμα είναι πως η πληροφορία πλέον είναι πολύ σημαντικότερη από τα υλικά αγαθά (ένα από τα πράγματα που μας "έτσουξαν" περισσότερο ήταν που πήραν τον υπολογιστή του Σ. και τον εξωτερικό σκληρό που έκανε backup).

Την επομένη της διάρρηξης καταλήγω πως εφόσον είμαστε εμείς καλά, όλα τα υπόλοιπα θα τα ξαναφτιάξουμε από την αρχή. Αγκαλιάζω τον Σ. και του λέω "Μας έκλεψαν και είμαι ευτυχισμένη. Πάω καλά;"

Τα πράγματα που μου λείπουν

2010-12-10T00:32:00.002+02:00

Ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες το ποστ Το πρώτο μου σπίτι και άρχισα να σκέφτομαι τα πράγματα που μου λείπουν από την πατρίδα. Μου λείπει το φαγητό και το να πηγαίνω όπου θέλω χωρίς να έχω μονίμως το άγχος ότι θα χαθώ. Μου λείπουν απίστευτα πολύ οι φίλοι μας. Μου λείπουν τα σοκάκια στη γειτονιά που γεννήθηκα και έζησα 27 χρόνια, που ήξερα κάθε γωνίτσα και κάθε πετραδάκι, κάθε φυτό και κάθε λουλούδι.

Τελευταία έχω αρκετό άγχος, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο, και συγκινούμαι με το παραμικρό. Δεν ξέρω τι παθαίνω, αρκεί ένα τραγούδι ή μια εικόνα για να βάλω τα κλάματα. Είμαι καλά, γιατρέ μου;

Κάτι που μου ήρθε αυτές τις μέρες: ο γάμος κανονίστηκε χρονικά με κριτήριο να μην επηρεάζει τις δουλειές μας. Ε, λοιπόν, τώρα σκέφτομαι ότι συμπίπτει με την αγαπημένη μου εποχή του χρόνου. Η αγαπημένη μου εποχή λοιπόν, που κρατάει λίγο δυστυχώς, είναι μεταξύ Απριλίου και Μαΐου, οι μέρες εκείνες που μόλις έχουν αρχίσει να γλυκαίνουν τα βράδια και περπατάς άνετα με ξεκούμπωτο το πανωφόρι σου, ενώ στα στενά της γειτονιάς έχουν ανθίσει οι πασχαλιές, μωβ και άσπρες, και το φούλι και σε συνεπαίρνουν οι μυρωδιές τους...

God Bless This Mess, part one: H σούπερ γιαγιά

2010-11-29T21:22:00.014+02:00

Art by Francis Manapul

Όταν ήμουν μικρή το σπίτι μας ποτέ δεν ήταν σε τέλεια κατάσταση. Κάθε φορά που θα ερχόταν κάποιος, η μαμά μου έτρεχε πανικόβλητη να συμμαζέψει και να καθαρίσει. Παρότι προσπαθούσε ειλικρινά να μας βάλει και εμάς στο τριπάκι του καθημερινού συμμαζέματος, αντιστεκόμασταν σθεναρά. Το αποτέλεσμα ήταν να φτάσουμε στην εφηβεία και το δωμάτιό μας να είναι ένα αχούρι όπου μπλέκονταν βιβλία, ρούχα, καλλυντικά, cd, όλα ένα κουβάρι. Φυσικά τις φορές που η μαμά επιχειρούσε να ασχοληθεί με το "Μεγάλο χαμό", έχανε μέρες ολόκληρες από τη ζωή της, ενώ αρκούσαν δέκα λεπτά για να ξαναγίνουν όλα όπως πριν. Εννοείται ότι ποτέ δεν έβρισκε χρόνο να φτιάξει το δικό της δωμάτιο, που πάντα έπαιζε το ρόλο της κρυψώνας για οτιδήποτε δεν έβρισκε τη θέση του στο σπίτι μας. Μοχθώντας να φέρω σε τάξη το δικό μου σπίτι πλέον, αναλογίζομαι τη στρατηγική της και τις συνήθειές της και καταστρώνω το δικό μου σχέδιο μάχης με την ακαταστασία και τη βρωμιά.

Έχω μία θεία η οποία αποτελεί τη θηλυκή έκδοση του Flash. Πρόκειται για μία γυναίκα γύρω στα 60 σήμερα, που μεγάλωσε 4 παιδιά έχοντας πάρει προίκα για το σπίτι και μια πεθερά (καλή της ώρα!), τώρα μεγαλώνει 6 αισίως εγγόνια και συντηρεί περί τα 4 σπίτια ταυτόχρονα δουλεύοντας παράλληλα ως μοντελίστ! Είναι η μετεμψύχωση της γυναίκας της Πίνδου που πήγαινε πολεμοφόδια στο Μέτωπο, η γυναίκα-σύμβολο, η Νταντά Αμέσου Δράσεως και η Κιμ με την Άγκι ταυτόχρονα! Μπαίνοντας στο σπίτι της βασιλεύει η τάξη και η καθαριότητα, όχι σε βαθμό απολύμανσης, αλλά είμαι σίγουρη ότι αν περάσω με το δάχτυλό μου τα ράφια θα είναι πεντακάθαρα. Άλλωστε πάντα υπάρχει μαγειρεμένο φαγητό στο ψυγείο, καθώς και μερικά κεράσματα για ξαφνικούς επισκέπτες. Μιλάμε, φυσικά, για μια γυναίκα φαινόμενο, από εκείνες τις παλιές νοικοκυρές που δεν κάθονται ούτε λεπτό. Και ερωτώ, ποια είναι η στρατηγική αυτής της γυναίκας; Και απαντώ στην ερώτηση που έθεσα: Δουλεύει ΓΡΗ ΓΟ ΡΑ! Όταν καθαρίζει/ξεσκονίζει/μαγειρεύει κάνει όσο πιο γρήγορα γίνεται, κρατώντας ένα ρυθμό. Επίσης, δεν είναι τελειομανής. Αν ψείριζε και την παραμικρή λεπτομέρεια, στον ίδιο χρόνο θα έκανε τα μισά και πιθανόν ούτε αυτά. Συνεπώς, το πρώτο πράγμα που θα εφαρμόσω την εβδομάδα που ξεκινάει είναι να κάνω τις ίδιες δουλειές λίγο πιο γρήγορα. Θα σας ενημερώσω για τα αποτελέσματα σύντομα.

Συνοπτικά οι τελευταίοι μήνες

2010-11-23T10:28:00.004+02:00

Άλλαξαν λιγάκι τα πράγματα τελευταία.
Καταρχάς πήραμε την απόφαση να κάνουμε το μεγάλο βήμα. Παντρευόμαστε στις 29 Απριλίου 2011! Σε πείσμα των καιρών, της δύσκολης αυτής εποχής, με τις απανωτές αυξήσεις ΦΠΑ και τις μειώσεις μισθών, και χωρίς να έχουν βελτιωθεί σχεδόν καθόλου τα οικονομικά μας -αν εξαιρέσουμε ότι βρήκα μια δουλειά για 300 ευρώ το μήνα και από τη μετάφραση δε με έχουν πληρώσει ΑΚΟΜΑ από τον Ιούλιο- θα κάνουμε μια τρέλα. Θα παντρευτούμε και θα κάνουμε και τρελό γλέντι και όλα τα συναφή, και όχι με λίγο κόσμο. Ίσως να είναι η αντίδραση σε όλα αυτά που μας απογοητεύουν. Ίσως και να είναι ότι βαρέθηκα να αναβάλλω συνέχεια τη ζωή μας, το να κάνουμε πράγματα γενικά ή να κάνουμε ένα παιδί, μέχρι να έρθει η κατάλληλη στιγμή. Τα πράγματα πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο, και, τελικά, καμία στιγμή δεν είναι η κατάλληλη.

Μια άλλη αλλαγή ήρθε εντελώς ξαφνικά. Μια μέρα, ενώ έγραφα σημειώσεις για το φροντιστήριο, ο Σ. μου λέει "Θες να πάμε Ολλανδία;". Προσπαθώ να σκεφτώ τι λένε σ' αυτές τις περιπτώσεις, όταν μετά από χρόνια έχεις βρει μια δουλειά και ένα σπίτι και έχεις μετακομίσει μόλις εδώ και μερικούς μήνες σε μια καινούργια πόλη, αλλά δεν βρίσκω τίποτα. Λέω μόνο ένα "κάτσε λίγο, να το συζητήσουμε", για να τον προλάβω πριν φέρει τις βαλίτσες από το υπόγειο. Ξέρω ότι αυτή η πόλη δεν του αρέσει, ξέρω ότι του λείπουν οι φίλοι μας, ξέρω ότι η εξέλιξη που είχε η δουλειά του δεν ήταν η αναμενόμενη, αλλά να ξαναπάρουμε τόσο σύντομα τη βαλίτσα στο χέρι; Θέλει λίγη ψυχραιμία η κατάσταση. Ακόμα το συζητάμε. Έχουν πέσει και άλλες ιδέες στο τραπέζι, για Σουηδία, Βρετανία ή Αμερική. Τελικά πιο καλά απ' όλους την έχουν τα σαλιγκάρια. Το σπίτι σου στην πλάτη και δρόμο.

Καιρός για αλλαγές

2010-04-20T19:37:00.004+03:00

Αρκετό καιρό νωρίτερα, αν θυμάμαι καλά ήταν το 2008, είχα αποπειραθεί να μεταφέρω το περιεχόμενο αυτού του blog στο Wordpress για να δω αν είναι καλύτερα. Επειδή, λοιπόν, φέτος είναι χρονιά μεγάλων αλλαγών, το blog μεταφέρεται οριστικά.
Η νέα μου διεύθυνση:
http://dreamingmydayaway.wordpress.com/

Θέλει ακόμη αρκετή δουλειά, θέλω να κάνω αλλαγούλες, αλλά η αρχή έγινε.

23/11/2010
Πήραμε τη ζωή μας λάθος; Αλλάξαμε προς το χειρότερο; Δε μου αρέσει η τροπή που πήρε το μπλογκ στο wordpress, το βρήκα και λίγο δύσχρηστο, οπότε επανέρχομαι εδώ. Με λιγότερη γκρίνια, το υπόσχομαι.

Τέρμα η γκρίνια!!!

2010-04-19T09:32:00.005+03:00

Ε, λοιπόν, άφησα εδώ και τόσο καιρό τη μοναδική μου αναγνώστρια (γιατί η άλλη με εγκατέλειψε) με ένα απαίσιο, μίζερο και απαισιόδοξο ποστ και πρέπει να επανορθώσω. Επίσης νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσω μια καινούρια σελίδα με τις περιπέτειές μου ως νοικοκυράς, γιατί παρουσιάζουν τεράστιο ενδιαφέρον και πιθανότατα θα βοηθούσαν όλες τις νέες νοικοκυρές ως παράδειγμα προς αποφυγήν.

Τέρμα η γκρίνια λοιπόν. Η ζωή συνεχίζεται, καθόλου άσχημα μπορώ να πω, μια και το καινούριο σπίτι έχει αρχίσει να μοιάζει με σπίτι. Το κάθε πράγμα βρήκε τη θέση του και τώρα απομένει να κάνω έναν χάρτη για τον Σ. γιατί πριν από κανένα μήνα έφαγε μισή ώρα για να βρει πού βάζουμε τα καλαμάκια (αυτά για τον καφέ, όχι τα σουβλάκια). Το μπαλκόνι μας είναι πολύ ωραίο, απ'τα ψηλά (4ος) πήγαμε στα πιο ψηλά (7ος) και εκεί που ανοίγουν οι πολυκατοικίες μπορείς να δεις στο βάθος θάλασσα. Οι γλαστρούλες μου έχουν πάθει ένα σοκ από τη μετακόμιση, αλλά φαντάζομαι θα συνηθίσουν. Εδώ συνήθισα εγώ!

Από τα χάιλαϊτς της σεζόν μπορώ να πω ότι ήταν η ίδια η άνοιξη, που είναι και η αγαπημένη μου εποχή. Από τις μέρες που γλυκαίνουν τα βράδια και ανθίζουν οι πασχαλιές. Άνθισαν τα γιασεμιά μου, έβγαλαν φυλλαράκια τα δέντρα στον δρόμο, ενώ έτυχε να περπατάμε ένα βράδυ στην Ηλιούπολη και να μοσχοβολούν οι ανθισμένες λεμονιές και την ώρα που ο Σ. έψαχνε τη στάση του μετρό εγώ ακολουθούσα τη μύτη μου.

Φυσικά οι καλύτερες στιγμές ήταν όταν ήρθαν αγαπημένοι μας φίλοι για μερικές μέρες. Εδώ αφήνω τις φωτογραφίες να πουν τι όμορφα περάσαμε.

Η γη δεν είναι επίπεδη

2010-02-27T12:22:00.007+02:00

Το μεγαλύτερό μου ελάττωμα είναι η γκρίνια. Μάλλον είναι κωδικοποιημένο στο DNA μου γιατί και η μάνα μου έχει το ίδιο ακριβώς πρόβλημα. Δεν μπορώ να το ψάξω πιο πίσω βέβαια, γιατί η γιαγιά μου ήταν λιγομίλητος άνθρωπος και, όταν τη γνώρισα εγώ, τα είχε ήδη λίγο χαμένα, αλλά πάλι όταν μουρμούριζε εκείνα τα τούρκικα και δεν την καταλαβαίναμε ίσως να γκρίνιαζε, δεν ξέρω. Θα μου πείτε, οι άλλοι έχουν το πρόβλημα, εσένα τι σε νοιάζει; Με νοιάζει, γιατί με εκνευρίζουν απίστευτα οι μίζεροι άνθρωποι, αυτοί που συνέχεια μουρμουρίζουν και όλα τους φταίνε. Ε, έτσι ακριβώς έχω γίνει και εγώ τον τελευταίο καιρό, παρότι καταβάλλω φιλότιμες προσπάθειες να το καταπολεμήσω.

Photo by the Earth Observatory.

Από τότε που κατέβηκε ο Σ. στην Αθήνα, γκρίνιαζε ότι είναι μια απαίσια πόλη όπου όλα είναι στραβά. Ο καιρός είναι χάλια, η κυκλοφορία χάλια, οι άνθρωποι περπατάνε σαν ζώα (και πολλοί απ' αυτούς μυρίζουν σαν τέτοια, χωρίς πλάκα), οι οδηγοί οδηγούν σαν μεθυσμένοι και πάει λέγοντας. Έλεγα, δεν μπορεί, εσύ τα βλέπεις όλα στραβά. Ε λοιπόν, ή φταίει όντως η πόλη ή φταίμε εμείς που μάθαμε αλλιώς.

Μην νομίζετε ότι θεωρώ τη Θεσσαλονίκη επίγειο παράδεισο, κάθε άλλο. Στην Αθήνα, πάντως, με χαλάνε όλα, ΟΛΑ.

Φοβάμαι να ξεμυτίσω από το σπίτι. Ξέρω μόνο να πάω στο σουπερμάρκετ, στο φούρνο, άντε και στο Σύνταγμα. Όταν βγαίνω έξω κοιτάω ανήσυχη γύρω γύρω, με το φόβο ότι ο πρώτος τυχόν κλέφτης, τρομοκράτης, βιαστής βρίσκεται δίπλα μου, πίσω μου, μπροστά μου. Ενώ ποτέ δε φοβόμουν τους ξένους, τώρα πραγματικά φοβάμαι. Ίσως επειδή είναι τόσοι πολλοί. Ή ίσως επειδή σε αυτή την πόλη ξέρω τρία άτομα. Ή ίσως επειδή οι αλλοδαποί είναι άπειροι και φαίνονται, τους διακρίνεις με την πρώτη ματιά. Στην επόμενη απογραφή νομίζω πως θα αποδειχτεί ότι είναι περισσότεροι από μας. Με το χέρι στην καρδιά, δεν ήμουν ποτέ ξενόφοβη, αλλά εδώ νιώθω σαν μειονότητα.

Με χαλάει η πόλη. Τα σπίτια είναι κακοδιατηρημένα, δίπλα σε κατακαίνουργιες πολυκατοικίες βλέπεις ερείπια. Με ενοχλεί η ρυμοτομία, ή μάλλον το γεγονός ότι εδώ είναι άγνωστη. Με ενοχλεί το χάος που επικρατεί, που οι αποστάσεις είναι τεράστιες, που για να πάω σε τρία μαγαζιά τα οποία στη Θεσσαλονίκη ήταν δέκα λεπτά με το αυτοκίνητο εδώ είναι μία ώρα το πρώτο από το σπίτι μου και άλλη μισή απέχουν μεταξύ τους. Με χαλάει που νιώθεις μετέωρος, απροστάτευτος. Ένα πρωί η αδελφή μου πήγε να πάρει το αυτοκίνητό της και το είχε μαζέψει η Τροχαία, γιατί κάποιοι το είχαν μετακινήσει και το άφησαν μέσα στη μέση του δρόμου.

Και, για να έρθω στο θέμα μου, γιατί αυτή η πόλη δεν είναι επίπεδη; Δε μιλάω για τις περιοχές όπως το Αιγάλεω, ο Υμηττός, η Πάρνηθα, ο Λυκαβηττός. Πώς είναι δυνατόν σε κεντρικές περιοχές της Αθήνας να μην μπορείς να βρεις τρία οικοδομικά τετράγωνα που να βρίσκονται στο ίδιο ύψος; Γιατί πρέπει να αγκομαχάς στην ανηφόρα για να πας ως το περίπτερο; Η τρανότερη απόδειξη ότι η γη δεν είναι επίπεδη είναι αυτή η πόλη.

Το πρώτο μου σπίτι

2010-01-26T08:27:00.006+02:00

Το πρώτο μας σπίτι είχε πολλά χρώματα. Το βάψαμε μόνοι μας, ένα ζευγάρι τότε 7 χρόνια μαζί. Η κρεβατοκάμαρα είχε το μωβ της πασχαλιάς, το γραφείο ένα τροπικό γαλάζιο το οποίο είχαμε βάλει και στο σαλόνι αλλά μου κακοφάνηκε τόσο που μια νύχτα δεν κοιμήθηκα καθόλου και την άλλη μέρα το ξαναβάψαμε κρεμ (καημένε Σ. πού έχεις μπλέξει;).

Το πρώτο μας σπίτι βρισκόταν σε μια οικοδομή σαράντα χρονών. Τα ξύλινα πατώματα μαδούσαν και κάθε φορά που σφουγγαρίζαμε μένανε κομμάτια σφουγγαρίστρας στο πάτωμα και κομμάτια πατώματος στη σφουγγαρίστρα. Οι ένοικοι της πολυκατοικίας ήταν κι αυτοί σαράντα χρόνια εκεί. Ο μέσος όρος ηλικίας ήταν τα 65 κι έτσι προσέχαμε πολύ τους θορύβους, να μην τρομάξουμε κανέναν και πάει πριν την ώρα του. Εξάλλου, όπως συμβαίνει σε κάθε σπίτι με προσωπικότητα, το πρώτο μου σπίτι ήταν στοιχειωμένο. Ήταν η ψυχοπαθής γριά του 2ου που ούρλιαζε κάθε βράδυ. Αργότερα τρελάθηκε και η αποπάνω μας και ουρλιάζανε στέρεο.

Το πρώτο μας σπίτι δεν είχε έπιπλα. Εμείς δεν είχαμε έπιπλα και το εισόδημά μας δε μας επέτρεπε να τα πάρουμε όλα μαζί. Πρώτα πήραμε ένα στρωματάκι στο οποίο κοιμόμασταν για πάνω από ένα χρόνο, ενώ για το "σαλόνι- γραφείο" είχαμε δανειστεί ένα ωραιότατο πλαστικό σαλονάκι μπαλκονιού (τα κλασικά των γύφτων). Επίσης για πολύ καιρό χρησιμοποιούσαμε ως coffee table το κουτί της τηλεόρασης και βάζαμε σουβέρ κάτω από τα ποτήρια για να μην νοτίσει το χαρτόνι. Ο Σ. έλεγε πάντα "600 ευρώ τραπεζάκι πήραμε, να μην το προσέχουμε;" και είχε απόλυτο δίκιο.

Το πρώτο μας σπίτι το γεμίσαμε με πολύ κόπο και ιδρώτα. Βάλαμε δόσεις, νιώσαμε πώς είναι όταν ζεις μια απαίσια μέρα να ανοίγεις μέσα στο ασανσέρ ένα λογαριασμό αερίου και να βλέπεις χρέωση 500 ευρώ. Και αφού γέμισε κομμάτι κομμάτι, στη μετακόμιση ήρθε ένας γερανός και βλέπαμε όλα μας τα υπάρχοντα να αιωρούνται πάνω από έναν πολύβουο δρόμο. Εσείς δεν θα τρέματε;

Τώρα αλλάξαμε πόλη. Ζούμε σε ένα υπερσύγχρονο διαμέρισμα με πολυτελή πατώματα, πόρτες ασφαλείας, δύο μπάνια, αποθήκη. Ένα σπίτι όπου όλα είναι καινούρια, τίποτα δεν έχει ακόμη ιστορία. Και προσπαθώ να προσαρμοστώ.

Lost in time and space

2009-10-26T12:13:00.004+02:00

Φεύγουμε. Ενάμιση χρόνο περίπου αφότου κάναμε το σπιτάκι μας, σιγά σιγά θα το εγκαταλείψουμε. Ο Σ. βρήκε μια δουλειά στην Αθήνα και φεύγει αρχές του άλλου μήνα. Και όταν δούμε ότι τα πράγματα βαίνουν καλώς εκεί κάτω θα κατέβω και εγώ. Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο είναι που η κατάσταση είναι ακόμα ρευστή. Υπάρχει η απόφαση αλλά πρέπει να υλοποιηθεί για να δούμε κατά πόσο πρόκειται για κάτι μόνιμο.
Δε με πειράζει που φεύγω, αν και δεν είμαι καθόλου φαν της πρωτεύουσας. Για μένα εκείνο που μετράει είναι να είμαστε μαζί. Οπουδήποτε και αν έπρεπε να πάει, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα μαζί του. Εξάλλου δεν έχω βρει και καμιά φοβερή δουλειά εδώ. Δουλεύω μόλις 4 ώρες την εβδομάδα σε κάποιο φροντιστήριο. Το μηνιαίο μου εισόδημα δεν φτάνει "ούτε για τσιγάρα". Αλλά πώς να ψάξω και για κάτι καλύτερο αφού δεν ξέρω που θα με βρει ο επόμενος μήνας;
Αυτό το κλίμα αβεβαιότητας έχει περάσει τόσο βαθιά στην ψυχολογία μου που βλέπω κάτι άσχετα όνειρα με Ινδούς και ελέφαντες και σοκολατάκια και φωτοτυπικά μηχανήματα... Υποθέτω ότι χρειάζομαι ψυχανάλυση. Για την ώρα αποβλακώνομαι στο facebook. Δε θέλω να σκέφτομαι. Θέλω να ξυπνήσω και να νιώθω ασφάλεια και σιγουριά.

Η παραδομένη στον ύπνο μικρή είναι κόρη φίλης. Αναρωτιέμαι αν στο συγκεκριμένο στιγμιότυπο της δίνω όση παρηγοριά μου δίνει εκείνη.

Το εγκεφαλικό

2009-09-02T17:00:00.002+03:00

"Μα γιατί πανικοβάλλεσαι;" μου λένε όλοι. "Χαλάρωσε και όλα θα γίνουν." Πώς θα γίνουν; Το υπέροχο αφεντικό μου μου έδειξε πόσο με εκτιμάει: δεν με πήρε φέτος στη δουλειά και δεν θεώρησε σημαντικό το να με ειδοποιήσει από νωρίτερα να το ξέρω. Και βρίσκομαι στα καλά καθούμενα χωρίς δουλειά. Και μου έρχεται ο πρώτος νταμπλάς.

Και σήμερα πάει ο Σ. στη δουλειά του. Και του λένε ότι δεν τον χρειάζονται πια. Και μου έρχεται ο δεύτερος νταμπλάς.

Το μυαλό μου τρέχει με την ταχύτητα του φωτός. Σκέφτομαι τη μετακόμιση. Σε ένα ημιυπόγειο με καμιά δεκαριά Αλβανούς ή Ρώσους (όχι Ρουμάνους, με τρομάζουν λίγο...) να απλώνω βρακιά στο φωταγωγό για να στεγνώσουν και να πουλάω χαρτομάντιλα στα φανάρια για να ζήσουμε. Ή να κάνω τον ζογκλέρ. Είναι της μόδας αυτή την εποχή. Ο δε Σ. θα βγάλει τα πουκάμισα, ή μάλλον θα βάλει καρό φανελένια και θα πάει να κάνει πιάτσα εδώ πιο πέρα που στέκονται οι αλλοδαποί προς ενοικίαση για μερεμέτια και αγροτικές εργασίες. Σαν το Have Fun with Dick and Jane ένα πράγμα. Τουλάχιστον εμείς δεν έχουμε παιδί.

Ειδήσεις δε βλέπω. Εκ πεποιθήσεως. Κάθε φορά που άνοιγα τις ειδήσεις ήθελα να μεταναστεύσω. Ε, χτες που άνοιξα την τιβί είδα τους δείκτες της ανεργίας στην Ευρώπη. Τώρα δε θέλω ούτε να μεταναστεύσω.

Τι να κάνω; Να καλλιεργώ λαχανικά και να βγώ στη λαϊκή (να χρησιμεύσει και σε κάτι το ρετιρέ); Άνοιξα τις αγγελίες και οι μόνες δουλειές που είναι άφθονες είναι οι τηλεπωλήσεις και οι "debt collectors". Απίστευτο; Τηλεμπράβοι που παίρνουν τηλέφωνο τον κοσμάκη να πάει να πληρώσει την τράπεζα. Υπάρχει χειρότερη δουλειά; Αν το δεις στο κωμικό του βέβαια, ο Παπαμιχαήλ μια χαρά το έβγαζε το ψωμάκι του που τους έπιανε από το λαιμό. Από το τηλέφωνο όμως τι μπορείς να κάνεις; Έχει κανείς καμιά ιδέα; Πριν πουλήσουμε κανένα νεφρό;

Δέκα μέρες στο νησί

2009-08-22T12:47:00.004+03:00

Εδώ και δέκα μέρες βρίσκομαι στο νησί που δουλεύει η αδελφή μου για το καλοκαίρι. Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με περιγραφές, μολονότι είναι η πρώτη φορά που ταξιδεύω στο Αιγαίο, και αυτό γιατί δεν θα σταματήσω να γκρινιάζω για την χυδαία εμπορευματοποίηση του πολιτισμού, την τέλεια εκμετάλλευση των τουριστών και -μέσα σε όλα- το επίμονο μελτέμι του Αυγούστου (γενικά τα πάω καλά με τον αέρα, αλλά εδώ και 10 μέρες έχει συνέχεια 7 μποφόρ).
Οι ιδανικές διακοπες είναι μακριά από τον πολιτισμό. Τηλεόραση, ειδήσεις, εφημερίδες, δουλειά, όλα αυτά τα αποφεύγω επιμελώς προσπαθώντας να βιώσω έστω και για λίγες μέρες τη μακαριότητα της άγνοιας. Εκείνο που απολαμβάνω βέβαια είναι ένα ωραίο βιβλίο. Μέχρι στιγμής τελειώνω το τρίτο βιβλίο και με περιμένει τέταρτο. Έχουμε και λέμε:
1) Περί Θανάτου του Ζοζέ Σαραμάγκου (έχω μια τρελή αδυναμία στον συγκεκριμένο συγγραφέα)
2) Μικρές Αναμνήσεις του Ζοζέ Σαραμάγκου
3)Αμίλητα, Βαθιά Νερά της Ρέας Γαλανάκη και σε 25 σελίδες ξεκινάω το
4) Περί Φωτίσεως (ναι, κι αυτό του Σαραμάγκου είναι!)
Μάλιστα με έπιασε τέτοιος οίστρος που σχεδιάζω στο μυαλό μου μια κριτική για το Περί Θανάτου. Το μικρόβιο της φιλολόγου, βλέπετε. Βέβαια δεν πρόκειται για σοβαρή κριτική μια και φαίνεται γελοίο να γράφει κανείς κριτική για ένα λογοτεχνικό βιβλίο που διαβάζει από μετάφραση, χωρίς να γνωρίζει σε ποιο βαθμό το κείμενο βελτιώνεται ή υποβαθμίζεται από την ικανότητα ή αδεξιότητα του μεταφραστή. Τι θα κάνατε στη θέση μου;

Big Black Hole

2009-08-03T20:11:00.006+03:00

Some time after my last post somebody stole from me. Someone, while I was at school, found my purse and helped themselves with a certain amount of cash, approx. half my paycheck. The funny thing is that they didn't take all my money, they were nice enough to leave something for me. It was the beginning of June and at the time I tried to spend as less as I could because it would be a difficult summer. At my new job we are let off every June 15th and hired back -if we get lucky enough- on September, so in the meanwhile we either get by on the slim unemployment benefit or (if we are not qualified, as it is the case with me) don't have any source of income. Thus, I was not thrilled with the incident. Actually, it was kind of a thriller.

Being unable to react except for screaming that I would find a job as a house maid to make ends meet, I started browsing through various blogs and sites concerning my new quest: how to get by on a tight income. I found numberless stay-at-home-mothers-of-four-to-twenty-kids who give excellent advice on how to use cloth diapers, batch cook 15 meals at once, homeschool all your children while managing the home, sewing, crocheting, riding a bike with your ears and grow your own tomatoes, in other words I found myself in a big black hole.

I have to admit not all of what I read was useless. I got some great household tips. On the other hand, my situation is so much different (and who buys baby clothes from second hand stores, anyway?) that I now realize I've been wasting my time. After all, if I don't have any money to eat, my sweet and caring mother will always cook an extra plate of food.

This is why I haven't posted anything for such a long time. I got in this black hole (ok, I also got addicted to a game on Facebook) and I recovered just this week. How I recovered is another story.

Right now I'm getting ready for a date with S. Today we celebrate nine years together. We're going to splurge for something nice. After all, I've been a frugal girl for two months already.

Getting mature

2009-05-23T10:18:00.004+03:00

It's been about a year since I moved in with S. at a small appartment. Before that I had never lived anywhere else except my parents' house. I learned a lot about housekeeping, paying the bills on time and with my own money, shopping food (for two and not for a horde of basketball players) and cooking (and also cleaning pots that have grown stuff inside). Everything that's in our small home we have bought with our own money (no gifts etc) and it is of a nice quality. All this is amazing for us considering we live on a medium salary (a medium salary is when you add my small salary and S.'s slender income as an intern lawyer).
After all this I'm proud. We tried something hard and we made it. And the feeling is great.

A completely different me

2009-04-09T19:11:00.003+03:00

Babies, happiness and more

2009-02-12T17:15:00.003+02:00

In the last few days a lot has happened. My fiance is going to baptize a baby, a friend of ours is pregnant and today my future brother-in-law and his wife gave birth to an amazing son. Happy news and more happy news and I'm in seventh heaven. I really love kids, you know, and think nothing brings more happiness and meaning in anyone's life than a baby. They're soft and cute and great, with all their little members and fingers and toes and make you so hopeful 'cause every day they're growing. When you have children no day is like the previous one, you keep looking at the future. Children themselves are the future. You run and sweat for them to have the best, learn to make sacrifices of your personal time, your money, your courage and patience...
Today when I looked at my newborn nephew I shed a tear of happiness. Or I hope so. Something inside me hopes it was happiness and not hopelessness...

Around Christmas

2009-01-13T21:35:00.002+02:00

My friend, Popi, me and my fiance

My fiance

Things that make me smile

2008-12-21T09:38:00.008+02:00

Seeing my fiance’s face when I wake up every day

Shopping for books

Fridays

Baking muffins

My new home decorated for Christmas

Walking in the rain

My small collection of pencils

Walking around the streets listening to music on my ipod

Taking a nap on hot summer afternoons

Small shops selling freshly-ground coffee and candy

Smelling coffee first thing in the morning

Reading for pleasure

Pens in cute colors

Washing the dishes in hot water; it makes them super clean!

Thanksgiving

2008-12-02T22:29:00.010+02:00

Ιt's been a few days since the Thanksgivings of our American friends. In Greece there is no such celebration. We celebrate religious holidays mostly. However, yesterday I celebrated my personal Thanksgivings. It all started with stress: my day sucked, my students were incontrollable and when I got home I had no will to study for my postgraduate lessons. To make matters worse, I have to study for a state examination in order to become a teacher at a public school, an examination which was supposed to be held in February before the government idiots decided to hold it just before the Christmas holidays.

This was obviously not a great day. But then something happened. A revelation. Suddenly I realized that it isn't absolutely necessary to pass the state examination, because I already have a job. And this job doesn't pay great, but pays much better than my previous one. Moreover, my students may be obnoxious, but my boss understands the problem and helps me a lot. He also said at some point that such a difficult class is a rare phenomenon, so next year statistically I 'll have a better one. After all, it seems I should be thankful for my job.
Being thankful:
1. I am thankful that I have a home where I feel warm and safe, and don't live with my parents anymore.
2. I'm really happy living with my boyfriend. I'm still in love with him after almost 9 years. We're actually about to get engaged.
3. Last but really most important: I'm healthy, and so are my loved ones. I would be ungrateful if I didn't appreciate that.
Finally, thank you, all my readers (both of you!) for being there and reading my confession.
Many hugs,
Claire

One of those days...

2008-11-20T15:34:00.005+02:00

Today I woke up at 6:30 a.m. and started my day as usual. I made some coffee and turned on the heating, only to realize that the control panel had a weird sign saying something like "error code 2". When we rent the apartment there was no manual for the heating device and our landlady promised she would find it and send it (which she didn't do). This means we have no heating and no hot water until the problem's fixed. My reaction was saying "This day did not start good".

When I got to work I realized I hadn't taken my cell phone with me. I had to call the plumber and the phone at our school supposedly is only for the students' needs. I had to call for help as soon as I got home. This was the second blow.

When I returned to my cold house I managed to fix an appointment with the plumber. At least that problem was partly solved (it will be fully solved when the man comes, because in Greece there is a certain problem with all kinds of handymen: it is more likely to see them when you haven't called at all. They say they're constantly working -as it turns out sitting at coffee shops and playing backgammon is their real job, because you can only see them there).

The third problem was my internet connection. We have no connection, a problem which is really common with internet companies in Greece. It is perfectly normal for the service to cease for a few days and then start again. Apparently you don't have to worry. Thank God, I'm lucky on this one. There is some neighbor with a wifi connection and has no password, so at these hard times I confess I take advantage of him. I don't think it's fair for him, but at least I'm not downloading anything, I'm just connected... Dear friend, if you ever read these lines, I'll be eternally grateful!

Turning to problem no.2: finding the cell phone. I'm not the tidiest person, I admit. My stuff around the house is a bit untidy, but not at all a mess. So, how can I be looking for a cell phone and not find it for 2 hours? I can't explain it. There must be a curse. I'm going to declare the twentieth of november my unluckiest day of the year. I'll make a pin and wear it every year on this day -only it will be on my night gown, for I'll never get out of the house. You'll say that bad luck found me at home too (and still I haven't found my cell!). But when you're at home all kinds of unluckiness seem softer. No more searching and cursing. I 'm going to crash on my couch drinking hot chocolate to stay warm and hug my softest blanket. I'll worry about everything else tomorrow. After all, (with heating or not) tomorrow is another day!

When I don't think I'm OK

2008-11-14T09:50:00.004+02:00

On the last few days I'm a little tired. I get up at 5 am and can't fall back to sleep. In my ears I can hear a perpetual voice which keeps screaming to a bunch of brats that their behavior is far from acceptable. I don't want to think about it any more. Of course, this is impossible.

Some things that keep me cheerful:
I bought a fabulous yellow blanket (the sweetest yellow you can imagine) which is really soft and warm, and a set of sheets that look fantastic. I'm trying to winterproof the house because it started getting really cold. I have to buy some carpets and I don't know how much money will be left for christmas decorations. I can't wait to decorate the house and spend my first holiday season with my love in our new home!

Friday I'm In Love

2008-11-04T13:14:00.005+02:00

Days go by, my students are extremely noisy and my voice comes through my throat with difficulty. It seems they 'll never get used to normal behavior. The only remedy I've found for this mess is to keep them continuously busy. We do more practice at grammar, we read more, they have to do more in order to talk less. I think that all theory about teaching and child psychology crashes in front of those kids. If I didn't like teaching, I would have quit this job (and it's not even a month since I got it!). All you out there, please do us teachers a favor: teach your children respect. Thank you all.

P.S. Please, excuse me for whining. They say the first hundred years are hard, but then you get used to the situation.

A Tale of Love and Stress

2008-10-22T14:07:00.004+03:00

This is a gift from one of my students.

My new job isn't easy. I'm really stressed trying to maintain order in class. If my students were heroes of an RPG their alighnment would be "chaotic good". At the last few days my classroom looks like the village of Asterix (which btw is my favorite comic book) during a fight about stinky fish. And I'm afraid my voice then sounds like Cacofonix's.

(my thanks to NZ)

Medea had some point

2008-10-17T19:16:00.004+03:00

Yesterday was my first day in class. I have never worked at a school before, so it was a real shock when I got into a classroom of 33 kids. If you ask me, 33 kids are too many, but it seems private schools want to get everyone's money convincing them that they are better than public schools, which is a mere lie. For one thing, I studied at a public school and we never had over 30 students per class.
To make matters worse, besides being too many my students are too spoiled. And I mean really spoiled. There are 7 or 8 boys and a girl that drive me crazy. Their parents raised them as if they were kings and queens and whatever they do has no consequences. Yesterday they were playing with some xmas decorations that happened to be in a box nearby. Today I hit my hand on my desk to make them shut up and it still hurts 14 hours later. It seems that they drove their teacher mad and that's why I was hired a month after school started. On the other hand, I am there. And I have to deal with it.
After teaching for only two hours yesterday and two today I have a sore throat, my hand hurts and I started thinking of Medea. If her children were like some of my students, I really think she had some point.

Dear Only Reader

2008-10-10T17:21:00.004+03:00

My dear one and only reader,

weird things happen at weird times. My job contract has expired since 9/29. And I didn't look for a new one. I didn't even know if I wanted a new job right now. A week ago I received a phone call from a job I had sent my cv last spring. On my birthday, 10/7, at 9 a.m, which is exactly the time I was born, I had my second interview for that job. An hour later I was hired.

The wish I had made for my birthday was about something stupid. Something like those stupid and romantic things only we women dream of. Something that would change nothing in my life. And instead of experiencing this, I had a life changing experience. Because I never had a job like this one. I was hired as a school teacher. And on next Thursday I will get in a classroom of 12-year-olds and teach them History and Geography. And I am frightened by the idea.

My one and only reader,
I don't know when you started having your fingers and toes crossed, but it worked. I don't know if it is good right now, but weird things are happening. So, next Thursday at 8 a.m. cross your fingers and wish me luck. I 'm sure it will work!

Love,
Claire

Redemption song

2008-09-26T18:33:00.006+03:00

It's been exactly a year since my grandmother died and my sister moved to Athens. Wow, how I miss them both! And in the meanwhile how much has changed! I live in another home now, trying to organize my new life and find a decent coffee table for the living room. My job contract expires on Monday and I will be without a job for some time, but I intend to use this time creatively (it's called creative boredom). Lately I 've been wasting a part of my day finding old friends in facebook.
My birthday is in about two weeks: I turn 28. I really don't want a birthday party or any gifts but there is something I really long for. A lot. And I bet it won't happen.

My own rainbow

2008-09-17T16:49:00.003+03:00

At last!

2008-09-02T18:32:00.009+03:00

Yeah, baby! We got a couple of sofas, at last! And tatatatatatatatata (imaginary drumroll) (gong!) ... it's white! Or almost white, as you can see. I know that I am mad to pick such a color. I intend to buy covers (should I consider plastic?) on the following days. I have to confess I fell deeply in love with my sofas so I couldn't help it. And now
THE RULES:
#1# Nobody is allowed to eat, drink, sneeze, cough or speak loudly in the living room. The new furniture is a baby and should not get upset under any circumstances.
#2# Nobody is allowed to look intensely at the sofas. They might blush in shame and their color would be ruined.
#3# If anyone disobeys THE RULES and damages the furniture, they will be executed without trial.

The aforementioned furniture

I plan to pair the sofas with a dark brown coffee table and a similar TV bench. What do you think? And which color should I pick for the curtains?

My home

2008-07-04T18:19:00.004+03:00

Our new apartment looks great. It isn't full yet, as we haven't decided on the decoration of the living room and are a bit short of money. Our home office is furnished from ikea and we have to buy one or two bookcases more. We have painted the living room cream, but I can't pick out a color for the sofa. I love white sofas but wouldn't dare to choose one that would get dirty so easy. Any ideas?

This is my little corner.

Sorry

2008-07-04T07:10:00.004+03:00

I 'm a bit sorry for neglecting this blog, but then again I have zero to one readers, so noone is getting really disappointed. My sister is coming tomorrow for the weekend. Unfortunately I have a lot of reading to do because I'm in the middle of a hard project about a play by Aristophanes and I'm very frustrated. To make matters worse my town is extremely hot and humid in the last few weeks and it feels terrible. Everybody is constantly sweating. I need a vacation.

Mushroom curtain for kitchen

2008-06-08T20:41:00.006+03:00

Isn't it great? It's like little smurfs will come out of the blue and take over the kitchen!

New home

2008-04-13T22:10:00.003+03:00

It 's official, people! Me and my boyfriend just found a new home! It 's a pretty spacious apartment facing a big avenue. It has a big balcony and an extra room that we intend to turn to a home office. It's just perfect! On the next few days I want to take some pictures and upload them here. I 'm so happy!

Homeseek

2008-03-19T16:21:00.004+02:00

Last week we started looking for an apartment. To be honest, we can't spare that much money, so our choices are limited. But the rentals out there are a mess! We saw an apartment that had a shared balcony. How am I supposed to be sure that I don't live next to a serial killer? What's next? A shared bathroom? Kitchen? Bedroom? The next one was rather old and dark, and it was full of furniture. Not the nice kind, or the modern kind, or even something neutral. The kind that makes you think your place is haunted by the owner's dead forefathers! I wouldn't be surprised if I saw a ghost in a white sheet coming out of the closet.
"If we decided to rent it would you remove the furniture?", I asked the owner.
"No, I 'd never throw out my precious antiques!" she says. Antiques, I agree, but precious? Nah...
The third apartment was in a dark alley that reminded me of the darkest RPGs I 'd been playing. I doubt if I could ever live there, but for a vampire I bet it would be really nice.
The fourth apartment was pretty. It had a window in every room and vintage tiles in the bathroom. It was love at first sight! I wanted to live in there! It was really bad that the other love of my life pointed out that it was too far from our parents' apartments and next to an anarchists' den. I tried so hard to convince him we could stop bathing and shaving and mingle with the lot so we wouldn't be in danger but he didn't listen to anything. Disappointment.
Yesterday a realtor kept calling to make me rent a fabulous apartment that is half an hour drive from my office. Too bad I have no car. I am officially almost insane.

Thirty somethings

2008-03-04T07:07:00.005+02:00

Yesterday it was my boyfriend's birthday. He turned 30 and everyone started teasing him about his hair falling, his forehead looking bigger and so on. We 're planning a proper birthday party on Saturday night, which is great because one of our best friends that's currently far away is going to be here.
However, greater news came from another friend: my boyfriend's oldest friend and his wife are having a baby! I got so excited! Life doesn't suck so much after all, since there are good friends and new babies...

Confronting obstacles

2008-02-25T23:04:00.004+02:00

This is a rough period. I managed to get through with two papers for my postgraduate classes and I finished some of the articles of the big translation project. But I have still many obligations and I 'm too stressed to think of anything else. And as if all that wasn't enough, my parents have some health problems and I've become a housekeeper and a nurse, running after them all the time. They are worse than babies...
Where is my fairy godmother when I need her most?

Happy new year

2008-01-03T19:49:00.000+02:00

Another year over... How do you feel? We are getting old. The world's getting old. New year's resolutions anyone?

I 've got a terrible lot to do until March. I have to write two papers for the postgraduate classes I attend and it's pretty hard. Our university has a really poor library on classics, but I haven't the option of traveling to find more bibliography. Add working at the tax office and the translation project and my schedule is packed. I wish your new year be less stressful.

New hope

2007-12-21T17:39:00.003+02:00

This is my favorite ball of the tree.

It's coming. Christmas. A season of joy. Everything looks brighter. Things are getting better for me. My sister is coming home for christmas. My future father-in-law is going to join us for christmas dinner for the first time. The professor who's editing the book I'm translating is content with my work so far. In fact it seems he loved it. The great part: a payment in advance. Not the total amount of money of course, but approximately half of it. And the great plan of spending it: after the holiday season I will start looking for a place to move in with my boyfriend. Hurray!!!

My sis, my love, my clown

2007-11-26T00:02:00.000+02:00

I just got back from Athens. I had a great weekend with my sister, whom I'd missed a lot lately. We had a lot of fun as you will see, even though we were extremely tired (she works all day long, and I spent half Saturday cleaning her house which was a mess!). Here is a video of us playing with Roolie (her teddy rat). It's my sister singing.

Got stuck

2007-11-18T11:06:00.000+02:00

In the last few days I 've been occupied with my room. It is not our room anymore. My sister is at Athens and I miss her a lot. To make matters worse, she isn't very well. Her work sucks, she works from 8.30 a.m. to 11.00 p.m. and on Sunday she's got to do all the cleaning and tidying of her small apartment. I wanted to visit her this weekend but some friends said they 'd go. Eventually they didn't go either because they went down with flu. Then I decided to go on the next weekend, but my boyfriend has a family obligation that I should attend too. I can't go during the week either, because my beautiful and lovingly director will kill me if I ask for a day off. Any ideas?

Books and Films

2007-11-03T08:32:00.001+02:00

Last night my boyfriend and I went to the cinema. We saw Stardust, the movie based on my favorite book.
The problem with movies that are based on books is that the movie is usually not as good as the book. You can't, of course, make a film to present perfectly all the book's material, because that would sometimes mean an extremely high cost and/or a film that would last 6 hours! Anyway, the Stardust movie was great. It is about a boy who loves a girl, though she doesn't love him back, so he decides to bring her a fallen star to conquer her. The only sore point about the film is that they presented Robert De Niro in a ... mmm... let's say funny way. But no more spoilers.
A new film is out these days. It's called El Greco and describes the life of Dominikos Theotokopoulos, an important Greek painter of the 16th century BC. Maybe we 'll go see it next week.
Which film have you seen lately?

Money makes the world go around...

2007-11-01T17:12:00.000+02:00

Money is something. It does not bring happiness but can make your living easier. You can use it to buy nice stuff which can make you happy. Unfortunately, in my country prices as going really high every day. Wages almost stay the same. The lower wage is 600 euros and 1 lt of milk costs 1.3 euros. Isn't it expensive? I wonder what will it be like in the future. Will our children be able to get by on such low wages?

What would you do if you won the lottery?
I know i would
1) Get a house in the suburbs of my town
2) Get married
3) Buy presents for all my friends and family
4) Donate to my local orphanage

Until then, my friends, a penny saved is a penny earned...

Something to share

2007-10-31T17:54:00.000+02:00

All these days were frustrating. I 'm working on my translation project (half the book "A New Companion to Homer" in Greek) and i hadn't any interesting stuff to share. However, browsing an exciting blog, www.firstparisthenrome.com, i discovered something hilarious! You have to watch this:
It definitely sounds like my mom!

Serenity

2007-10-28T00:47:00.000+03:00

Change needed

2007-10-24T17:39:00.000+03:00

I want to move out on my own. I am 27 and still living with my parents. Our appartment is just a 10 min. walk from work and this is the only thing that's good about it. I need my own space, my own stuff and a place to live with my boyfriend (our relationship is 7 years old and we are still living apart). This wan't my choice. He's got a degree in teaching but decided to become a lawyer instead, so he's been studying law since 2003. Hopefully he is getting his degree next month and we finally get to live together!

What your eyes can't see your heart can feel

2007-10-20T12:54:00.003+03:00

This picture belongs to one of my favourite fantasy artists, Selina Fenech. She is really amazing. If you like fairies and mythic creatures you will love her too.

The crazy office manager

2007-10-19T15:37:00.001+03:00

As I've told you I am working at a tax office (I don't know if there's a better term, it is one of the many offices through which the government collects taxes). The manager is a blonde woman around 50. She is always dressed in black, wears lots and lots of jewellery (her husband owns a jewellery store and I guess he uses his wife as an exhibition!) and tons of makeup. But the worst thing about her is that she is paranoid. She is always yelling at everyone even if they haven't done anything wrong. The way she runs the office is also mmm.... I would say eccentric: For one thing, during the last two weeks there wasn't any toilet paper but our brilliant manager ordered some leather furniture instead. And the clue of the day: this morning I needed her to sign some fines but she refused because she was very busy scrubbing the floor with a mop!

This is my new laptop bag!

It's perfect, practical and makes me look rather important!!! It is one of those things that make my day.