Lost in time and space

Φεύγουμε. Ενάμιση χρόνο περίπου αφότου κάναμε το σπιτάκι μας, σιγά σιγά θα το εγκαταλείψουμε. Ο Σ. βρήκε μια δουλειά στην Αθήνα και φεύγει αρχές του άλλου μήνα. Και όταν δούμε ότι τα πράγματα βαίνουν καλώς εκεί κάτω θα κατέβω και εγώ. Αυτό που μου τη δίνει περισσότερο είναι που η κατάσταση είναι ακόμα ρευστή. Υπάρχει η απόφαση αλλά πρέπει να υλοποιηθεί για να δούμε κατά πόσο πρόκειται για κάτι μόνιμο.
Δε με πειράζει που φεύγω, αν και δεν είμαι καθόλου φαν της πρωτεύουσας. Για μένα εκείνο που μετράει είναι να είμαστε μαζί. Οπουδήποτε και αν έπρεπε να πάει, είμαι σίγουρη ότι θα πήγαινα μαζί του. Εξάλλου δεν έχω βρει και καμιά φοβερή δουλειά εδώ. Δουλεύω μόλις 4 ώρες την εβδομάδα σε κάποιο φροντιστήριο. Το μηνιαίο μου εισόδημα δεν φτάνει "ούτε για τσιγάρα". Αλλά πώς να ψάξω και για κάτι καλύτερο αφού δεν ξέρω που θα με βρει ο επόμενος μήνας;
Αυτό το κλίμα αβεβαιότητας έχει περάσει τόσο βαθιά στην ψυχολογία μου που βλέπω κάτι άσχετα όνειρα με Ινδούς και ελέφαντες και σοκολατάκια και φωτοτυπικά μηχανήματα... Υποθέτω ότι χρειάζομαι ψυχανάλυση. Για την ώρα αποβλακώνομαι στο facebook. Δε θέλω να σκέφτομαι. Θέλω να ξυπνήσω και να νιώθω ασφάλεια και σιγουριά.


Η παραδομένη στον ύπνο μικρή είναι κόρη φίλης. Αναρωτιέμαι αν στο συγκεκριμένο στιγμιότυπο της δίνω όση παρηγοριά μου δίνει εκείνη.

Το εγκεφαλικό

"Μα γιατί πανικοβάλλεσαι;" μου λένε όλοι. "Χαλάρωσε και όλα θα γίνουν." Πώς θα γίνουν; Το υπέροχο αφεντικό μου μου έδειξε πόσο με εκτιμάει: δεν με πήρε φέτος στη δουλειά και δεν θεώρησε σημαντικό το να με ειδοποιήσει από νωρίτερα να το ξέρω. Και βρίσκομαι στα καλά καθούμενα χωρίς δουλειά. Και μου έρχεται ο πρώτος νταμπλάς.

Και σήμερα πάει ο Σ. στη δουλειά του. Και του λένε ότι δεν τον χρειάζονται πια. Και μου έρχεται ο δεύτερος νταμπλάς.

Το μυαλό μου τρέχει με την ταχύτητα του φωτός. Σκέφτομαι τη μετακόμιση. Σε ένα ημιυπόγειο με καμιά δεκαριά Αλβανούς ή Ρώσους (όχι Ρουμάνους, με τρομάζουν λίγο...) να απλώνω βρακιά στο φωταγωγό για να στεγνώσουν και να πουλάω χαρτομάντιλα στα φανάρια για να ζήσουμε. Ή να κάνω τον ζογκλέρ. Είναι της μόδας αυτή την εποχή. Ο δε Σ. θα βγάλει τα πουκάμισα, ή μάλλον θα βάλει καρό φανελένια και θα πάει να κάνει πιάτσα εδώ πιο πέρα που στέκονται οι αλλοδαποί προς ενοικίαση για μερεμέτια και αγροτικές εργασίες. Σαν το Have Fun with Dick and Jane ένα πράγμα. Τουλάχιστον εμείς δεν έχουμε παιδί.

Ειδήσεις δε βλέπω. Εκ πεποιθήσεως. Κάθε φορά που άνοιγα τις ειδήσεις ήθελα να μεταναστεύσω. Ε, χτες που άνοιξα την τιβί είδα τους δείκτες της ανεργίας στην Ευρώπη. Τώρα δε θέλω ούτε να μεταναστεύσω.

Τι να κάνω; Να καλλιεργώ λαχανικά και να βγώ στη λαϊκή (να χρησιμεύσει και σε κάτι το ρετιρέ); Άνοιξα τις αγγελίες και οι μόνες δουλειές που είναι άφθονες είναι οι τηλεπωλήσεις και οι "debt collectors". Απίστευτο; Τηλεμπράβοι που παίρνουν τηλέφωνο τον κοσμάκη να πάει να πληρώσει την τράπεζα. Υπάρχει χειρότερη δουλειά; Αν το δεις στο κωμικό του βέβαια, ο Παπαμιχαήλ μια χαρά το έβγαζε το ψωμάκι του που τους έπιανε από το λαιμό. Από το τηλέφωνο όμως τι μπορείς να κάνεις; Έχει κανείς καμιά ιδέα; Πριν πουλήσουμε κανένα νεφρό;

Δέκα μέρες στο νησί

Εδώ και δέκα μέρες βρίσκομαι στο νησί που δουλεύει η αδελφή μου για το καλοκαίρι. Δεν πρόκειται να ασχοληθώ με περιγραφές, μολονότι είναι η πρώτη φορά που ταξιδεύω στο Αιγαίο, και αυτό γιατί δεν θα σταματήσω να γκρινιάζω για την χυδαία εμπορευματοποίηση του πολιτισμού, την τέλεια εκμετάλλευση των τουριστών και -μέσα σε όλα- το επίμονο μελτέμι του Αυγούστου (γενικά τα πάω καλά με τον αέρα, αλλά εδώ και 10 μέρες έχει συνέχεια 7 μποφόρ).
Οι ιδανικές διακοπες είναι μακριά από τον πολιτισμό. Τηλεόραση, ειδήσεις, εφημερίδες, δουλειά, όλα αυτά τα αποφεύγω επιμελώς προσπαθώντας να βιώσω έστω και για λίγες μέρες τη μακαριότητα της άγνοιας. Εκείνο που απολαμβάνω βέβαια είναι ένα ωραίο βιβλίο. Μέχρι στιγμής τελειώνω το τρίτο βιβλίο και με περιμένει τέταρτο. Έχουμε και λέμε:
1) Περί Θανάτου του Ζοζέ Σαραμάγκου (έχω μια τρελή αδυναμία στον συγκεκριμένο συγγραφέα)
2) Μικρές Αναμνήσεις του Ζοζέ Σαραμάγκου
3)Αμίλητα, Βαθιά Νερά της Ρέας Γαλανάκη και σε 25 σελίδες ξεκινάω το
4) Περί Φωτίσεως (ναι, κι αυτό του Σαραμάγκου είναι!)
Μάλιστα με έπιασε τέτοιος οίστρος που σχεδιάζω στο μυαλό μου μια κριτική για το Περί Θανάτου. Το μικρόβιο της φιλολόγου, βλέπετε. Βέβαια δεν πρόκειται για σοβαρή κριτική μια και φαίνεται γελοίο να γράφει κανείς κριτική για ένα λογοτεχνικό βιβλίο που διαβάζει από μετάφραση, χωρίς να γνωρίζει σε ποιο βαθμό το κείμενο βελτιώνεται ή υποβαθμίζεται από την ικανότητα ή αδεξιότητα του μεταφραστή. Τι θα κάνατε στη θέση μου;